Ciastka haftowane czyli wytrwałość popłaca :)

   Dwa i pół miesiąca temu odstawiłam kupne słodycze, ponad miesiąc temu wyeliminowałam cukier używany do słodzenia. No i rzecz jasna zastosowałam ŻP czyli żryj połowę ;) I efekty są jak najbardziej miłe oku :) Dlatego dziś znowu ciasteczka haftowane, jako że przyjemność przy ich tworzeniu była ogromna a nijak w żadnej części ciała mi się nie odłożą ;)))
Kanwa 14 Tajlur zakupiona w Coricamo, mulina jak zwykle dobierana metoda prób i błędów :)

Pamiętacie, że zaczęłam większy haft? Mam z nim problem a właściwie nie tyle z nim co z własną oceną swojej pracy. Czy to oczy już nie te, mimo iż haftuję na tamborku, w okularach i używając lupy, widzę iż krzyżyki nie są takie jak być powinny. Mówiąc wprost są krzywe, nierówne... Irytuje mnie to i mam dylemat czy pirzgnąć ten hafcik w kąt, tudzież upchnąć do jakiejś mysiej dziury czy zacisnąć zęby i kontynuować?

Oceńcie efekt dotychczasowej pracy i SZCZERZE doradźcie, wiecie jak to jest kiedy człowiek po tygodniach dziubaniny nie jest zadowolony z efektu, ale może ja przesadzam... ??? No sama nie wiem...

Herbatka czyli zmiany i szydełkowe serwetki

Zosieńka z zadumą i żalem spoglądała na stojącą przed nią filiżankę parującej herbatki. Ukochany napój odkąd przestała go słodzić stracił dla niej całą swoją atrakcyjność. Podniosła do ust czarkę pełną aromatycznej esencji po to tylko by po raz kolejny przekonać się, że uwielbienie dla tego trunku prysło jak bańka mydlana. Najwyraźniej w życiu Zosieńki nadszedł czas zmian. Westchnęła głęboko i bez żalu wylała herbatę do zlewu, po czym sięgnęła po kolorowe pudełko z napisem "Green Tea". Otworzyła opakowanie, używając kuchennego noża,którego nie powstydziłby się nawet mistrz rzeźnicki i pełna nieufności powąchała zawartość. Mimo uprzedzeń jakich była pełna, zapach mile ją zaskoczył. Wrzuciła torebkę (Zosieńka była wygodnicka) do filiżanki i nastawiła wodę. Czekając aż woda dojdzie do stanu, w którym chętnie zmienia swój stan na lotny, pogrążyła się w rozmyślaniach. Wdzięcznie podparłszy wiotką rączyną zgrabną główkę, spoglądała na widok rozpościerający się za jej oknem. Miał wiele uroku, ale już nie dla niej. Wczoraj, po wielu miesiącach a szczerze mówiąc latach zapadła decyzja, która na nowo wywróci Zosieńkowe życie do góry nogami. Zosieńka wraz ze swoim osobistym Ślubnym podjęli decyzję o zmianie miejsca zamieszkania. Decyzja owa rodziła się w bólu i niezliczonych rozterkach, ale raz podjęta sprowadziła na nich niebotyczną ulgę. Byli mieszczuchami z krwi i kości i oboje postanowili w końcu przestać walczyć z własną naturą.
Kłęby pary wydobywającej się z wdzięcznie wygiętego dzióbka czajnika, przerwały Zosieńkową zadumę. Poderwała zgrabnie swoje 80 kilo żywej wagi i wyłączyła gaz. Zgodnie z instrukcją parzenia nowej herbatki, odczekała 7 minut by woda nieco ochłodziła się do temperatury 70-80 stopni i zalała nią nowy napitek. Po dłuższej chwili usadowiwszy się na swoim ulubionym fotelu,  z wielka obawa podnosiła do ust herbatkę. Im bliżej jej warg znajdowała się filiżanka, tym większy stawał się lęk, ze napój znajdujący się w niej okaże się gorszy od poprzedniego... Okazało się, że między ustami a brzegiem pucharu, mieszka nie tylko szczęście, ale także lęk i obawa... W końcu rzuciwszy się na główkę, wzięła duży łyk, gotowa pozbyć się go natychmiast... ale w ustach poczuła miły aromat. Każdy następny łyk okazywał się lepszy od poprzedniego.
Na zosieńkowej buźce zamieszkał uśmiech. Okazało się, że życie jednak jest sprawiedliwe - kiedy jedne drzwi się zamykają, natychmiast otwierają się inne. Zosieńka teraz ufnie spoglądała w przyszłość. Wiedziała, że chociaż przed nią miesiące poszukiwań i papierkowych załatwiań, to na końcu tej drogi będą na nią czekały otwarte drzwi. Drzwi prowadzące do przyszłości... Lepszej?  Gorszej? Na pewno innej....

Zosieńka pełna  optymizmu przedziergała wypełniającą ją nadzieję na lepsze jutro na takie oto z i e l o n e  serwetki :)))

Wędrówki czyli zdjęcia i serce jaskółcze :)

Nie taki diabeł straszny, jak go malują ;)) Latam z wywieszonym jęzorem po okolicy dla zdrowia a potem dla przyjemności oddaję się swojej pasji czyli robótkom wszelakim. A jak już nogi robią te kilometry, to oczy przyglądają się dobru wszelakiemu wokół. Patrzę jak wygląda niebo i ile odcieni zieleni jest w jednym krzaczku przy drodze... A jak się już tak napatrzę to fotkę pstrykam :)
Dziś przedstawiam serce jaskółcze, zgadnijcie o kim myślałam jak je haftowałam :))) Kanwa 14 Tajlur dostępna w Coricamo, kolor beż. Nici to oczywiście mulinka, kolory zawdzięczamy mojej fantazji ułańskiej i spacerom :)))

Jeszcze trochę zdjęć z wieczornego spacerku :)

Waga czyli zmagania ze sobą i serce kocie :)))

  Ostatni post potraktowałam po macoszemu (mam nadzieję, że mi to wybaczycie), bowiem po lekarzach się włóczyłam. Nie wiadomo kiedy i jak, ale zagnieździło się we mnie fanaberyjne pragnienie dokonania przeglądu własnego zdrowia. W związku z tym, że piszę te słowa możecie się domyślać, że przegląd przeszłam, może nie na szóstkę, ale do poruszania się po drogach życiowych zostałam dopuszczona. Jednak chwila grozy w czasie badań była... kiedy postanowiłam wejść na wagę! Wchodziłam na nią ze trzy razy pewna, że wynik który widzę, jest dowodem na złe działanie maszynerii. Niestety, waga działała prawidłowo, czego nie można było powiedzieć o mnie... o mało co spazmów nie dostałam. Wiedziałam, że przytyłam, ale żeby aż tyyyle! W duchu dziękowałam Bogu, że nie zważyłam się przed dwoma miesiącami, to by dopiero był szok. W ramach pociechy, żeby utrwalić nowe, zdrowe zasady żywieniowe, udałam się do pasmanterii, gdzie nabyłam dwie obręcze, kłębek kordonka i trzy mulinki. W domu okazało się, że jedna obręcz jest za mała a druga za duża. Kordonek nie pasuje do niczego a mulinki kupiłam nie te co trzeba.  Zasiadłam w mym ulubionym fotelu i poczęłam z rozpaczą w oku wpatrywać się w świeżo zakupione towary - żeby sama sobie kupić tak nietrafiony prezent! Co tam, potrzebne kupię, kiedy indziej a tu mam pole do inwencji. Jedną obręcz już wykorzystałam, co do drugiej mam ściśle sprecyzowane plany a  i jakiś kordonkowy zamysł się plącze po głowie.
W ramach zbijania nadprogramowych kilogramów, postanowiłam na rowerze jeździć. Radośnie potruchtałam do budynku gospodarczego, przedarłam się przez stuletnie pajęczyny, spłoszyłam kilka myszek i dobrnęłam do mojego roweru. Wyciągnąwszy go na dwór, przyjrzałam mu się krytycznym okiem. Sprzęt okazał się sprawny, jednak w związku z tym, że nie pamiętam kiedy go używałam ostatni raz, był delikatnie mówiąc mocno przykurzony. Myśl o myciu roweru wydała mi się taka jakaś mało atrakcyjna. Toteż udałam się do domu, gdzie taktownymi aluzjami, tudzież wymyślnymi intrygami, namówiłam Ślubnego żeby wypróbował nowe końcówki do węża ogrodowego. Jako przedmiot świetnie nadający się do wypróbowania tychże końcówek wskazałam paluszkiem rower, skromnie stojący na trawniku.  Po godzinie dosiadłam błyszczącego bicykla i pognałam niczym torpeda. Wiatr rozwiewał mi włosy co najmniej jak w jakim hollywoodzkim filmie... nagle poczułam ból, promieniował z mięśni nóg. O matko i córko! Z każdym naciśnięciem pedałów było coraz gorzej, ale małe uparte bydlę, które siedzi we mnie pokazało rogi i postanowiło za mnie, że się nie poddam. Cóż mi pozostało, zacisnęłam zęby, te które mi jeszcze pozostały po częstych wizytach u dentysty i parłam do przodu. Do końca wsi, potem do lasu, potem z powrotem do wsi i do domu! Wiecie czego jestem ciekawa najbardziej? Czy jutro będę w stanie chodzić... Nic to, mam w domu jeszcze rowerek stacjonarny, do niego jakoś się doczołgam...

Promyczku, jak to mówią - mówisz, masz! :)) Oto serce kocie, wyhaftowane dawniej, ale jeszcze nie pokazywane :))

A jak już mowa o kotach, to spójrzcie poniżej, wygląda na pierwszy rzut oka jak zwykły obrazek, ot śpi sobie kocisko. Jednak zwróćcie uwagę, że owa kocia sypialnia znajduje się na... wystawie sklepu obuwniczego :))  Kot całkowicie, że tak powiem zadomowiony, na drzwiach znajdowała się jeszcze kartka z prośbą, żeby nie dokarmiać kota :))

Psie serce czyli 1 lipca Dzień Psa, Dog Day, День Cобаки :)))

 Dziś a właściwie wczoraj obchodziliśmy święto naszych czworonożnych przyjaciół.

Oto świeżutkie serce... oczywiście psie :))

I trochę psa na żywo :)

Własnołapnie wykonane legowisko jest...

... najlepsze na świecie...

... po prostu marzenie...

... nie to co jakieś kupne chińskie koszyki...

... zwłaszcza, że kocyk podprowadziłam pańci :)))

Piernik lany "krakowski" czyli nadal ciasteczkowo

  Ciasto dziś upiekłam, zgodnie z obietnicą daną sobie, że 3-4 razy w miesiącu uraczę się czymś własnej roboty. Pozbierałam do kupy wszystkie moje umiejętności kulinarne, sięgnęłam po zeszycik i... upiekłam piernik. Wersja oszczędna bez miodu. Nie wiem czy to ta aura burzowa czy co innego, ale humoru mi to nie poprawiło. W dodatku po odwyku cukrowym jakoś mi nie smakował tak jak dawniej, choć wyszedł nad wyraz okazale.
Oto przepis

maka 400 g
cukier 250 g
mleko 1 szklanka
margaryna 125 g
jaja 2 szt.
powidła śliwkowe 4 łyżki
kakao 2-3 łyżeczki
Przyprawa do piernika
soda 1 łyżeczka
bakalie wg uznania

Margarynę rozpuścić i ostudzić. Do przesianej mąki dodać wszystkie sypkie składniki. Utrzeć jaja z cukrem, dodać mleko a następnie mąkę z dodatkami. Mieszając dodać powidła, rozpuszczoną margarynę i bakalie.
Keksówkę natłuścić i obsypać bułką tartą. Wstawić do nagrzanego piekarnika o temp. 175 stopni termoobieg + grzałka dolna. Piec 1 godzinę.

Oto zdjęcia ciągu dalszego ciasteczkowych hafcików :)

A oto piernik w całej okazałości. Moje zdjęcia są takie sobie ale gdybyście miały ochotę obejrzeć prawdziwe majstersztyki to zapraszam  tu - http://tastyvariations.blogspot.com/

Słodkości czyli rozpraszania ciąg dalszy :)

   Dietę ŻP stosuję już prawie dwa miesiące, ale kimże ja jestem jak nie zwykłym człowiekiem, toteż chwile słabości mi się zdarzają. Nagle ni stąd ni zowąd zapach jakiś znajomy zaleci, a to nieopatrznie na stronę kulinarną wejdę... Jednak zęby twardo zaciskam i słodkości na wyciągnięcie ręki trzymam. Tak sobie obiecałam, że na wyciągnięcie ręki je trzymać będę. Był nawet moment, że zastanawiałam się czy gdyby ktoś mi rzucił a ja bym paszczęką złapała to byłoby złamanie tej zasady czy nie? Ręce trzymałabym wtedy z tyłu. Rozważania na ten temat trwały czas jakiś, ale z braku środków na pomoc prawniczą, która w tym wypadku wydała mi się niezbędną, porzuciłam nadzieję na rozwianie wątpliwości w tym temacie.  Postanowiłam kuchnię omijać szerokim łukiem. Zasiadłam przed komputerem i zaczęło się skakanie po wiadomościach. Oczywiście wybierałam te niezbyt aktualne, żeby nie daj Boże się nie zdenerwować, boć przecie wiadomo, że człek wkurzony głodny się robi. Podkusiło mnie, przeczytać dlaczego Polki nie chcą rodzić dzieci. Z badań statystycznych dowiedziałam się, że po pierwsze Polki nie rodzą bo nie mają stałego partnera, po drugie bo nie mają stałej pracy (czyt. śmieciówki), po trzecie bo nie mają własnego lokum, a na wynajem ich nie stać (patrz po drugie). Reszta przyczyn była marginalna, te pozycje były obłożone przez pytane Polki największym procentowym poparciem. Wydało mi się, że sprawa jest jasna i tu wszelkie rozważania można odłożyć na półkę, ale dyskusja była długa i namiętna tyle, że o niczym. Padało wiele "mądrych" wypowiedzi, które miały jeden plus - skutecznie mnie rozproszyły. Porzuciłam internet i udałam się z psem na spacer, by choć odrobinę otrząsnąć się. Po drodze w mej wyobraźni roiły się tysiące kobiet przekonanych, że powinny mimo wszystko urodzić. Byłyby same, bo partnera stałego (o mężu nie wspominając) brak, mieszkałyby chyba pod mostem i odżywiały się wygrzebanymi z ziemi korzonkami, bo lokum brak a śmieciówkę po zajściu w ciążę zaraz by straciły. Pomyślałam sobie, że te moje rodaczki to jednak rozważne kobiety są, bo przecież powiedzenie, że - jak Pan Bóg da dzieci, to da i na dzieci - można spokojnie między bajki włożyć.
Po powrocie w pielesze domowe postanowiłam rozproszyć się metodą tradycyjną czyli haftem. Wydało mi się to o wiele bezpieczniejsze :)