Kontrasty czyli bilans na zero

  Słońce zaszło, ostatnim swym promieniem kąpiąc świat w czerwieni.Powoli zakradał się zmrok, ale nim zdążył się rozgościć, już musiał ustąpić miejsca miękkiej aksamitnej nocy... z każdą chwilą coraz szybciej otulała swym płaszczem lasy, łąki i domy. Ludziom w nich mieszkającym zaglądała w oczy... pocierali wtedy oczy i mówili czas spać. Na ciemnogranatowym aksamicie nocnego płaszcza tylko miasta, które nigdy nie zasypiały, błyszczały niczym diamentowe broszki. Maleńkie wioski spały, ukołysane uspakajającym poszczekiwaniem wiernych psów... Wszyscy spali... Wszyscy? Nie, w jednym z domów okna nadal jaśniały przytulnym blaskiem. W pokoju na swym ulubionym fotelu siedziała Zosieńka. Jej siwa głowa była pochylona nad haftem. Wokół panowała cisza. Obok w pokoju spał Ślubny snem sprawiedliwego. przy odrobinie wysiłku dało się słyszeć jego równy, miarowy oddech. Psica w koszyku przeciągnęła się i spod uchylonych powiek zerknęła na swoją pańcię. Uspokojona jej widokiem na zwykłym miejscu, pogrążyła się na powrót w sennych marzeniach. Po chwili jej łapy zaczęły rytmicznie podrygiwać.. w krainie Morfeusza zakopywała kolejne kości, by po chwili znaleźć następne. Zosieńka niechętnie oderwała się od haftu i sięgnęła po chusteczkę. Energicznie wydmuchała nos. Mimo pełni lata dopadło ją przeziębienie, kichała prychała i zużywała szalone ilości chustek. Jej dotychczasowa energia prysła jak banka mydlana. Jedyne czynności jakie wykonywała na przemian od wczoraj to haftowanie i gruntowne oczyszczanie nosa. Jeszcze niedawno szalała po domu, dziś siedziała cichutko w swym kąciku, nie licząc momentów, w których rozlegało się donośne trąbienie w chusteczkę. Jednak kiedy spoglądała na okno jej twarz rozświetlał uśmiech, a satysfakcja wręcz z niej tryskała. Otwór okienny został przez Ślubnego gruntownie odnowiony, a przez Zosieńkę wyposażony w nowy ubiór. Zasłonki uszyła własnoręcznie, zaś lambrekin i podpięcia otrzymały dodatkowo szydełkowe wykończenie. Brakowało jeszcze szydełkowych firan, ale ich nieobecność nie była efektem braku czasu, bo owym Zosieńka dysponowała, lecz środków finansowych, z których niedoborem walczyła od tak dawna, że nie umiała już sobie wyobrazić innego życia. W oknie zawisła firaneczka ze sklepu zwanego złośliwie przez jednych lumpeksem, a przez drugich szumnie nazywanym z angielska sekondhendem. Kosztowała dosłownie grosze i cieszyła Zosieńkowe oko a nawet dwa, bowiem przewijał się na niej motyw ulubionej róży, który można było również  znaleźć na zasłonkach. Zosieńka zastanawiała się jak to jest, że coś wyrzucone przez jednego, może tak bardzo cieszyć drugiego? Im była starsza, tym bardziej świat jawił jej się jako kraina absurdów i kontrastów. Cóż bowiem rzec na to, że obok wiadomości o światowym kryzysie,o licznych grupowych zwolnieniach, obniżeniach pensji, wzroście biedy, a czasem wręcz nędzy, rytmicznie pojawiały się newsy, mówiące o wzroście sprzedaży towarów luksusowych... i mowa tu o   l u k s u s i e  przez naprawdę duże "L"! Zosieńka spojrzała na swoje odnowione okno i zadumała się. Czymże ono jest wobec tamtych luksusów, ubrane w taniutką bawełnę i firankę z lumpeksu? Mimo wszystko była z niego dumna i spoglądając na nie, czuła jak w niej rośnie serce z radości. Jej bida i tamten luksus... super energia i nadruchliwość a teraz choroba i bezczynność...
Widocznie bilans musi zawsze być na zero...

Nadruchliwość czyli skutek uboczny spadku kilogramów oraz serce kacze :)

Zosieńka zerwała się skoro świt czyli w okolicy godziny dziesiątej i jak co dzień smętnie podreptała do łazienki. Na śniadanie spożyła same zdrowe produkty, popiła gorzką herbatką i jeszcze raz porządnie się przeciągnęła. Z lekka niechętnym okiem zerknęła na rowerek i postanowiła wyjątkowo tego dnia zamienić pedałowanie na sprzątanie.  Umyła okna, starła wszystkie kurze, przetarła meble a nawet wyciągnęła z czeluści schowka pamiętnego Goblina. Następnie umyła podłogi. Przysiadła na chwilę, ale nieopatrznie jej wzrok padł na porcelanę, która nie wołała, ale wprost wyła o mycie. Zatachawszy ją do kuchni i doprowadziwszy do porządku, już już miała przysiąść, ale błagalny wzrok psa powiedział jej wszystko. Toteż uładziwszy odrobinę swą zewnętrzność, udała się z Psicą na spacer. Powróciwszy w domowe pielesze, postanowiła nawieźć rośliny, które swą bujną zielenią zdobiły wnętrze, tudzież zewnętrze domostwa. W jej głowie pojawiła się wprawdzie myśl, że mogłaby przysiąść, ale w tym momencie pralka zakończyła cykl odwirowania i Zosieńka. która w szale sprzątania postanowiła wyprać wszystkie posiadane koce, pognała je teraz wieszać. Kiedy wracała z pustą michą do domu, jej wzrok nieopatrznie padł na aksamitki, które w jednej z donic wyjątkowo gęsto wzeszły i teraz kłębiły się w niej, próbując znaleźć dla siebie miejsce. Porzuciwszy miskę, Zosieńka pognała po łopatkę z mocnym postanowieniem wyrównania szans w aksamitkowym świecie. Po chwili w donicach panował ład i równość. Znalazłszy porzuconą michę, zaniosła ją do łazienki, gdzie postanowiła zrobić porządek w komodzie, skrywającej w swych szufladach bieliznę jej i jej Ślubnego. Porządkowanie wciągnęło ją tak bardzo, że postanowiła za jednym zamachem odwalić pańszczyznę we wszystkich łazienkowych szafach. Po czym pognała do kuchni napić się wody i ujrzała, że kredens domaga się umycia. Oczywiście na kredensie się nie skończyło, w jednym ciągu umyła wszystkie szafki. Jak już była w kuchni to zaparzyła sobie herbatkę. Picie owego napoju Zosieńka zawsze lubiła celebrować, toteż w końcu wygodnie zasiadła w fotelu i z radością odkryła, że leci jej ulubiony film.  Powtórki owe zawsze były przez nią przyjmowane z aplauzem, bowiem film był pełen optymizmu, ciekawych przygód i ponadczasowych morałów, a i o obowiązkowym happy endzie warto by było wspomnieć. Zosieńka z błogim i radosnym uśmiechem, obejrzała po raz tysięczny Przygody Reksia i odkrywszy, że następną pozycją jest Zaczarowany ołówek, pozostała przed ekranem. Końcowi filmiku towarzyszyło jej głębokie i pełne żalu westchnięcie. Żal rodził się z wielkiego, acz pieczołowicie skrywanego przez lata, niespełnionego marzenia, by ów zaczarowany ołówek posiadać. Nie wiadomo czy to za sprawą bajek, czy też wypitej czerwonej herbaty, Zosieńka poczuła napływ energii i pognała na rowerek. Po 5 kilometrach energia się ulotniła i w końcu mogła spokojnie zasiąść na swym ulubionym fotelu, poświęcając się ukochanemu haftowi. Dopieszczała ów hafcik jak mogła, bowiem było to serce z jej ulubionym drobiarskim motywem - z kaczkami krzyżówkami. Wyjątkową pieczołowitość można było też usprawiedliwić faktem, że Zosieńce, skończyła się beżowa kanwa...   i teraz kończąc owe haftowane serce, w jej sercu czaił się niepokój - jak to teraz będzie się żyć bez  haftowania owych cudeniek...

A oto kwitnąca diffenbachia :))

Sen czyli nieugięty Morfeusz

    Zosieńka gwałtownym ruchem ręki odgoniła natrętną muchę i uparcie pedałowała dalej. Zmełła pod nosem niecenzuralne słowa, które uparcie pchały się na jej karminowe usteczka . Nie znosiła owadów, no może na motylki patrzyła przychylniejszym okiem, ale nie na te białe, które przez lata pustoszyły jej grządki z kapustnymi. W tym roku definitywnie zlikwidowała ogród. Pozostało kilkanaście metrów kwadratowych i sporo różnej wielkości doniczek, w których nieśmiało rozchylały swe pąki różne kwiaty. Odkąd przestała spędzać czas zgięta w pół, świat wokół niej nagle pojaśniał. Zaczęła zauważać ptaki i zachody słońca... tylko zachody, bowiem dla Zosieńki wschody słoneczka były niedostępne, z racji tego, że od urodzenia była sową.
   We wczesnym dzieciństwie nikomu to nie przeszkadzało, sen miała mocny i wynieść z łóżkiem ją można było bez problemu, dlatego życie domowe mogło się wokół niej toczyć bez żadnych przeszkód. Jednak nieuchronnie nadeszły czasy pobierania nauk szkolnych. Szkoła zaczynała swą działalność edukacyjną od wczesnych godzin porannych czyli w środku Zosieńkowej  nocy. W domu dało się odczuć lekki niepokój związany z niepewnością jutra. Powtarzano sobie, że na pewno wszystko będzie dobrze i dziecię szybko się przyzwyczai do nowego rozkładu dnia. Sama Zosieńka nieświadoma czekających ją katuszy, spokojnie samodzielnie przerabiała kolejne strony elementarza. W końcu nadszedł dzień w którym obudzono ją o siódmej rano... Biedne dziecię nieprzytomnym wzrokiem spoglądało wokół siebie, próbując zrozumieć dlaczego edukacja musi się wiązać ze wstawaniem w środku nocy?! Miesiące mijały a koszmar trwał nadal... Okazało się, że przestawienie Zosinkowego zegara biologicznego wcale nie jest takie proste jak mogłoby się wydawać. Co rano wyciągano ją nieprzytomną z łóżka, popychano do łazienki a następnie jeszcze śpiącą czesano. Próbowano ją jeszcze nakarmić, ale to już najczęściej okazywało się zupełnie niemożliwe, żołądek buntował się i uparcie odmawiał współpracy o tak wczesnej porze. Zosieńka ukończyła pierwszą klasę z wyróżnieniem i podkrążonymi oczami. Edukacja zaczęła jej się kojarzyć z torturami i to nie ze względu na pobierane nauki, z przyswojeniem których nie miała najmniejszych trudności, lecz ze względu na tę nieszczęsną pobudkę. Jednak cuda się zdarzają. Lata powojenne obfitowały w wysoki przyrost naturalny, który przekładał się potem na przepełnione klasy w szkołach. W podstawówce Zosieńki postanowiono utworzyć drugą zmianę i to jej rodzicom jako pierwszym zaproponowano by ich pociecha edukację rozpoczynała koło południa. Zosieńka rozkwitła, świat na nowo nabrał kolorów! Niestety dwa lata później otworzono nową szkołę w okolicy i zlikwidowano ku jej rozpaczy nauczanie zmianowe... i znów co dzień rano Zosieńka biegła do szkoły z rozwianym włosem i podkrążonymi oczyma. Następne lata niczego nie zmieniły i głównym kryterium wyboru szkoły okazała się jej odległość od domu rodzinnego. Liceum zwane popularnie ogólniakiem znajdowało się ledwie 100 metrów dalej, przeto Zosieńka wstawała o 7 :40 dokonywała błyskawicznych ablucji, wypijała jakiś płyn (rano można jej było podać nawet cykutę, niczego by nie zauważyła) coby nie dopuścić do odwodnienia i biegła z rozwianym włosem na łeb na szyję, by w ostatniej chwili przed dzwonkiem wpaść do klasy.
   Dorosłe życie niczego nie zmieniło, ani praca ani małe dzieci, domagające się uwagi i pielęgnacji także we wczesnych godzinach porannych... Zosieńka jednak żywiła nadzieję, że z wiekiem to się zmieni i zacznie egzystować tak jak reszta normalnego społeczeństwa. Przeczytała bowiem kiedyś, że z wiekiem maleje zapotrzebowanie na sen i łudziła się, że w końcu zacznie wcześniej wstawać. O ludzka naiwności, która nie masz granic! W dzieciństwie Zosieńka zasypiała koło pierwszej w nocy, z czasem zaczęła padać o drugiej a ostatnio wita Morfeusza dopiero koło trzeciej, czwartej... nawet nie wiadomo czy lepiej brzmi o trzeciej, czwartej nad ranem czy o trzeciej, czwartej po północy. Jedynym plusem może być fakt, ze jak tak dalej pójdzie, to Zosieńka latem w końcu zacznie oglądać wschody słońca... Godzina pobudki, po której Zosieńka jest przytomna i nadaje się do świadomej egzystencji nie uległa zmianie od urodzenia.

   Dzisiejszego posta Zosieńka nie zilustruje haftem związanym ze snem i spaniem, bowiem jest to temat dla niej bolesny i drażliwy. Mimo tego, że Zosieńka w swym życiu najdłużej sypiała 9 godzin (jako dziecko) a ostatnio 6 do 7 to idzie prze życie z opinią śpiocha i lenia wylegującego się do późna.
   Dziś serweta z krokusami, czeka jeszcze na koronkę wokół brzegu :) Tkanina Panama, drobna i bardzo gęsta, zakupiona w Coricamo. Muliny jak zwykle według Zosinkowego widzimisię zależnego od aktualnie posiadanych zapasów.

Oto ogród zwany ostatnio rustykalnym ze względu na naturalność w nim panującą w porze wieczornej ;)

Naparstnica i ...

... firletka ...

... i kwitnąca jeżyna  w porze cokolwiek późnej, choć też mającej swe nieodparte uroki :)))

Lawenda czyli historia od początku do końca

   Od jakiegoś już czasu noszę się z zamiarem uczynienia lawendowych zasłonek wraz z dodatkami do kuchni. Tkaninę odpowiednią już zakupiłam i w trakcie kompletowania dodatków jestem, znaczy się kupowania wstążek, tasiemek w odpowiednim kolorze i tym podobnych. Poczyniłam też hafciki w tym kierunku. Pochwalić się miałam zamiar ukończonym dziełem, ale widząc jak ten termin wciąż się przesuwa, nabrałam wątpliwości czy powinnam czekać... i tak bijąc się z myślami, wdepnęłam na blog Kasi - Retro Blue i.... !!! Zobaczyłam tak piękne zdjęcia lawendowych pól, że mi wprost mowę odebrało! Moje postanowienie pokazania gotowych prac lawendowych prysły jak bańka mydlana :))
Oto historia lawendy...

Najpierw są nasiona

Nasiona wysiewamy na polach...

... lub w donicach

Potem jest zbierana, wiązana ...

Z tej rosnącej na polach powstają mydełka, olejki, wody, perfumy... a wszystkie pachnące cudownie.

A ta rosnąca w donicach, wędruje do kolorowych i pachnących  zawieszek... :))

I to by było na tyle :-D

P.S.
Mimo, że war się leje z nieba to w trakcie robienia zdjęć słoneczko bawiło się ze mną w chowanego :) dlatego zdjęcia jedne pełne słońca a inne wręcz odwrotnie ;)

Służba zdrowia czyli serce pełne granatów ;)

   Zosieńce zachciało się badań kontrolnych a jak to mówią ludziska  (i wiedzą co mówią!) jak Bóg chce ukarać śmiertelnika to spełnia jego zachcianki. Tak też chciała Zosieńka badań,  to je ma... i kipi nimi teraz. Biega od gabinetu do gabinetu, odbijana przez kolejnych pracowników służby zdrowia niczym piłeczka pingpongowa. A w naszej służbie zdrowia jest jak w słynnym powiedzonku - miało być tak pięknie a jest jak zwykle czyli szaro, buro i ponuro. Owszem zdarzy się czasem jakaś iskiereczka, ale to chyba na zasadzie tego wyjątku co to potwierdza regułę.U jednego ze specjalistów zarejestrowano ją na maj przyszłego roku... i co pozostało Zosieńce jak czekać i umacniać w międzyczasie w sobie wiarę w cuda... że dożyje tej wizyty. Owszem zaproponowano jej wizytę prywatną, ale na wieść ile miałoby to kosztować, Zosieńka zrobiła się najpierw czerwona, potem purpurowa a kiedy doszła do pięknego odcienia fioletu, zdołała wysyczeć przez zaciśnięte zęby - "Prędzej skonam niźli dam się tak naciągnąć!". Odwiedzając kolejne gabinety lekarskie pilnie przyglądała się lekarzom i zastanawiała się gdzież podziały się te anioły w białych fartuchach mające nieść ulgę i pokrzepienie cierpiącym? Najwyraźniej wyginęły razem z mamutami. Wszędzie burczano na nią, przepychano ze zniecierpliwieniem, traktowano tak bezosobowo, że już chyba bardziej się nie dało... Jakąż naukę wyniosła ze swych wędrówek po gabinetach lekarskich, zabiegowych, laboratoryjnych, wziętych jakoby żywcem z Kafki? Ano, że teraz dużo wody w Odrze upłynie zanim znów zdecyduje się na tak karkołomny wyczyn, bowiem wiadomo nie od dziś, że aby się leczyć trzeba mieć zdrowie, a tego Zosieńka już za dużo nie ma i postanowiła te ostatki szanować jak się da.
   Uczuć miotających Zosieńką w trakcie tych wizyt możecie się domyślać, toteż po powrocie do domu, siadała w swoim fotelu lub na tarasie w zależności od pogody i nastroju i uparcie haftowała nowe serce. Działalność owa miała nieść ulgę, ale kłębiące się w niej uczucia żądały krwi! Co było zrobić wybrała serce z owocem. który sam w sobie nic bojowego nie miał oprócz nazwy ;))) Serce z granatami!

Torebka czyli galimatias i serce z motocyklem

   Zosieńka z głuchym stęknięciem zlazła z rowerka i czepiając się ścian, doczłapała do fotela. Tam  padła bez sił... Mimo zmęczenia jej twarz rozjaśniał uśmiech. Polubiła ten rodzaj gimnastyki, w końcu w trakcie pedałowania się nie sprząta, a tej czynności jak już wiecie Zosieńka nie lubi. Kiedyś dzień w dzień z uporem maniaka zamiatała i sprzątała, teraz w tym czasie pedałowała. Wychodzi na to, że jeden nawyk zamieniła na inny. Najlepiej byłoby gdyby robiła jedno i drugie, to znaczy najpierw sprzątała a potem pedałowała albo vice versa, ale najwyraźniej mogła mieć tylko ograniczoną liczbę nawyków i kręcenie pedałami zastąpiło sprzątanie. Efekty tegoż pedalowania choć niezbyt oszałamiające to jednak były i to wystarczało by nakręcać kręcenie.
  Ostatnio Zosieńka odkryła, że ucho jej torebki wisi dosłownie na włosku. Wpatrywała się przerażona nie wiedząc co począć, bowiem jej budżet nie przewidywał w najbliższym czasie szaleństw w postaci zakupu torebki... ani drogiej ani taniej, po prostu żadnej. Jednak szczęśliwym trafem truchtając od lekarza do lekarza, wdepnęła do lumpeksu zwanego z angielska second handem. Czasu było mało, więc przelatywała przez ów sklep truchcikiem w biegu łapiąc zasłonkę za  2 złote i 40 groszy z przeznaczeniem na poduszki, dwie koszule dla Ślubnego za złotych polskich 10 oraz bluzkę dla siebie za oszałamiającą sumę złotych pięciu. Zapłaciła w biegu i już prawie będąc na zewnątrz ujrzała kątem oka torebkę. Nie za dużą nie za małą, do wszystkiego pasującą... wrzuciła ABS-y, zahamowała bezgłośnie w miejscu niczym UFO, zrobiła w tył zwrot. Chwyciwszy torebkę udała się w kierunku lady, gdzie ponad głowami innych klientek dowiedziała się, że upragniony przez nią towar został wyceniony na pięć złotych. Natychmiast przystąpiła do wymiany monety pięciozłotowej na owąż torebkę i po udanej transakcji pobiegła odwiedzać kolejnych lekarzy.

Po południu Ślubny nakłonił ją do wybebeszenia starej torebki. Niechętnie zabrała się do pracy, bowiem gdzieś na dnie jej duszy tkwiło przekonanie, że nie będzie to łatwe zadanie. Zaczęła wyjmować zawartość...
portfel
telefon
długopis z niebieskim wkładem
długopis z czarnym wkładem
notes
4 kartki format A 4 złożone na czworo
kosmetyczkę z utensyliami przydatnymi każdej kobiecie średnio raz w miesiącu
plaster na kółku
nożyczki coby ten plaster można było uciąć
plaster z opatrunkiem
plaster z opatrunkiem wodoodporny
tabletki przeciwbólowe
nici białe
nici khaki (?!)
nici czarne
igła by można było z tych nici w razie czego skorzystać
inhalator jako astmatyk nie ruszała się bez niego
plastikowe reklamówki duże sztuk 2
plastikowe reklamówki małe sztuk 3
torba na zakupy składana (z materiału) sztuk 1
chusteczki do nosa w ilości około 6
papier toaletowy (wszak nasze toalety publiczne nie zawsze są w niego wyposażone)
druczki na list polecony
adres do dziecięcia zapisany na kartce rozmiaru A 4 (ostatnio nie mogła go znaleźć)
pilniczek do paznokci
wizytówki-reklamówki sztuk kilkadziesiąt
trzy pełne czubate garści paragonów wszelakiej maści (wciąż wszędzie trąbią, żeby brać paragon przy kasie to brała)
listy zakupów niezliczone - najstarsza lista sprzed roku
karteczki z zapisanymi numerami telefonów, niestety bez adnotacji do kogo owe numery należą
zapasowe kluczyki do auta, choć prawa jazdy nie posiada i jeździ zawsze jako pasażer

Zosieńka na bebeszenie swojej torebki wybrała kanapę stojącą w kuchni, dlategóż Ślubny rozsiadł się wygodnie przy stole obserwując z rosnącym zaciekawieniem ciągle rosnącą stertę przedmiotów... a z torebki wyłaniały się wciąż nowe skarby

dwa komplety sztućców plastikowych zawinięte w serwetki papierowe
patyczki drewniane do jedzenia lodów
gumki recepturki
scyzoryk
grzebień
centymetr krawiecki
lista haftów do oprawienia z dokładnymi rozmiarami - a nóż, widelec trafiłyby się tanie ramki
lustereczko maleńkie pozwalające w każdej chwili sprawdzić stan powalającej przecież urody

i to chyba już wszystko, jeśli nawet jeszcze coś było to umknęło zosieńkowej pamięci bezpowrotnie...

Ślubny westchnął, złapał się za głowę i z okrzykiem - "Jaki galimatias!" - wybiegł z kuchni. Zosieńka zaś pozbywszy się starych paragonów, poczęła starannie i pieczołowicie upychać swoje niezbędne skarby do nowej torebki. Wieczorem kiedy czas złagodził szok, Ślubny orzekł, że z taką torebką to nawet trzecia wojna światowa niestraszna :)))

Na tym zdjęciu kolory najbardziej zbliżone do rzeczywistych :)

Wiejskie serce z krową czyli żniwa w pełni

   Jak się ma kilka robótek zaczętych naraz a do tego uparcie się dąży do zostania drugim Szurkowskim czy jakim innym Szozdą (przypomnienie dla młodzieży - mistrzowie kolarstwa w zamierzchłych czasach), to nie ma czasu na nic :)) Dziś zdjęcia okolicy zbożowej. trza się było śpieszyć bo żniwa już w toku...   i serce, które mnie się najbardziej kojarzy ze wsią. Dlaczego? Bo gdzież indziej może mieszkać krówka? :)))