Zakupy i życie czyli sztuka ciągłego wyboru

     Przed samym wyjazdem na zakupy popsuł nam się sterownik do pompki c.o. (dla niewtajemniczonych c.o. - centralne ogrzewanie) i od razu okazało się, że cały mój misternie utkany budżet na ten miesiąc runął. Chce człowiek czy nie znów musi wybierać. Co kupić, z czego zrezygnować a co nabyć w tańszej wersji. Ciągle w czasie zakupów dokonujemy wyborów a stają się one coraz trudniejsze. Przykład - chciałam kupić makaron, niestety nie było mojego ulubionego. Regałów było cztery, wysokie i długie, który makaronik wybrać, czym się kierować ? Stałam, patrzyłam, porównywałam a im dłużej to trwało, tym mniej wiedziałam. Złapałam pierwszy z brzegu i uciekłam, nie chcąc spędzić reszty życia przy porównywaniu składów, cen i wag prozaicznego produktu :) Na początku ubiegłego wieku było powszechnie dostępnych ok.100 produktów spożywczych, teraz trzymajcie się laptopów - ok. 50 tysięcy (to nie pomyłka). Rodzi się pytanie, czy na pewno jest nam ich tyle potrzebnych? Czy dzięki temu jesteśmy w jakikolwiek sposób szczęśliwsi? Wybory na zakupach przekładają się na życie. Od małego słyszymy, że możemy wszystko. Możemy zostać kim chcemy, jechać gdzie chcemy, robić co chcemy...i co? Miotamy się  nie mogąc podjąć decyzji. Dlaczego? Może tych opcji jest zbyt wiele i nawet po zdecydowaniu na którąkolwiek  nie czujemy się zadowoleni, bo przecież można było wybrać inaczej. Świat zasypuje nas możliwościami, z których nie jesteśmy w stanie skorzystać. Zawieszamy się jak komputer, który dostał naraz do przetworzenia zbyt dużo danych. Co robić? Ja staram się robić zakupy w mniejszych sklepach, gdzie makaronów jest góra sześć rodzajów. Mam ciekawsze zajęcia niż tkwienie w marketowych  alejkach  przy niekończących się wyborach kupić nie kupić a jak już kupić to co? To już wolę szekspirowskie być albo nie być :)))  A w życiu? Staram się wyznaczać cel i dążyć do niego bez zbytniego oglądania się na boki. Nie porównuję siebie i swojego życia do innych, po prostu żyję :)
   Sterownik kupiliśmy najprostszy, zgodnie z radą fachowca - im mniej skomplikowany tym mniej może się w nim popsuć. Dzięki temu starczyło jeszcze na zakupy w pasmanterii i sklepie z narzędziami :)))
    Teraz obiecane przechowywanie kuchenne. Miałam 5 dużych słoi po miodzie a nie miałam pojemników na tzw produkty sypkie :) Połączyłam jedno z drugim i oto co wyszło. Efekt ocenicie same. W czasie kiedy je robiłam dostałam e-maila od epasmanterii (haftix), że organizują konkurs na zrobienie czegoś z rzeczy, które dostają swoje drugie życie. Zgłosiłam się, nadziei zbyt dużych sobie nie robię, bo wiem, że inwencja ludzka nie ma granic ale kto nie gra ten nie wygrywa :)))
   I to by było na tyle :)))

2 w 1 czyli bałagan w ładzie i porządku

   Ćwierć wieku temu zgłosiłam się nieopatrznie na ochotnika do prowadzenia rachunków domowych. O matko i córko, żebym ja wiedziała co mnie czeka. Wydawało mi się, że jestem uporządkowanym człowiekiem, i co? Totalna klapa :(  Kupuję teczki, sortuję. No jednym słowem staram się jak mogę i zawsze w końcu się okazuje, że coś zapodziałam. Tak, tak dobrze zrozumiałyście, ja nie gubię tylko zawieruszam :) Kiedy okazuje się, że trzeba szybko coś znaleźć, to - nie ma... normalnie rozpacz jakaś. Jest takie przysłowie na określenie sytuacji, kiedy szukany przedmiot leży na wierzchu, chociaż go nie można znaleźć - " Diabeł ogonem przykrył". To podług tego przysłowia wychodzi mi, że jeden taki ogoniasty odwala u mnie pełen etat :) a czasem to chyba nawet bierze nadgodziny. Ja się jednak tak łatwo nie poddam, jutro jadę do miasta na zakupy. Blisko pasmanterii jest papierniczy, wdepnę i dokupię papierowych teczek. A co, kto biednemu zabroni trzymać rachunki w kilkunastu teczkach :))) Może wtedy mnie będzie łatwiej a ogoniastemu trudniej. W tym całym ambarasie najbardziej dziwi mnie, że ja mam problem z utrzymaniem ładu tylko w tych paskudnych papierzyskach, kwitach, nipach, peselach, pitach i tym podobnych. Stąd tytuł dzisiejszego posta - bałagan w ładzie i porządku.
   Wykańczanie resztek tkanin trwa. Obiecałam Wam, że następna rzecz do kuchni będzie związana ustawą śmieciową i recyklingiem i słowa dotrzymuję. Sortujemy śmieci, to nie podlega dyskusji ale ilość pojemników potrzebna do tego powala mnie na kolana. Nie wiem jak dają sobie radę ludzie w mieście, gdzie miejsca w mieszkaniach dużo mniej. Wracając do tematu, pojemnik na butelki plastikowe stoi  w przedpokoju ale  gdzie odkładać zakrętki od nich? Dotąd wrzucaliśmy je do pojemnika po lodach, ale ładne to to nie było. Postanowiłam to zmienić i uszyłam woreczek. Powiesiłam go na ścianie przy wodopoju (kredens na którym stoi tacka ze szklankami i wodą, do której zgodnie drepczą wszyscy domownicy nazwana została wodopojem). W środku jest z materiału w paseczki, na zewnątrz dół jest w imbryczki a góra w paski. Na górze przeszyłam dwa razy dokoluśka i uzyskałam tunel. W ówże tunel wciągnęłam dwa sznureczki wykonane szydełkiem (łańcuszek obrobiony z jednej strony rzędem półsłupków) i proszę mamy pojemnik na zakrętki. Ale, że na coś użytecznego powinno zawsze przypadać coś niepraktycznego, zrobiłam też serwetkę - środek imbryczki, borta granatowe koniczynki. Oczywiście to nie koniec, bo ciągle jeszcze jakieś resztki są a dopóki są to nie spocznę :))) Niedługo pokażę coś co nadaje się do przechowywania, oczywiście w kuchni. I to by było na tyle :) Pozdrawiam wszystkich, którzy mnie odwiedzają! Dzięki za komentarze, przez nie mam kontakt z Wami a to dla mnie jest najważniejsze!!!

Oto  mój woreczek na zakrętki.

I ujęcie z drugiej strony.

Jaki on fotogeniczny :)
No ale na przyszły rok to mnie już nieubłaganie czeka malowanie kuchni.

Z tyłu doszyłam pętelkę ze wstążki jako wieszaczek.

Środeczek i o o ...

...widać juz pierwsze nakrętki :)

Po rozciągnięciu sznureczków to po prostu prostokąt.

Marszczenie według mnie dodaje mu uroku.

Pozuje razem z butelką :)))

Oto nowa serwetka.

Położona prosto wygląda inaczej.

Widok w całości położona prosto...

... a tu znowu w rombik :))) Jak lepiej?

Tajemniczy ogród czyli jesień też może być piękna!

  Dlaczego w tytule pojawił się tajemniczy ogród? Bo chociaż do gwiazdki jeszcze daleko, ja czuję się jak mała dziewczynka stojąca przed furtką, która skrywa tajemnicę... Wiem, że zaczęłam dziś odrobinę enigmatycznie, ale chciałabym żebyście chociaż przez moment poczuły to co ja :))) (wiem, wiem daleko mi do Hitchcocka, mistrza stopniowania napięcia, ale spróbować nie zawadzi:)) Otóż Kasia z blogu moj-dom-rozany.blogspot.com postanowiła sprawić mi niespodziankę! Dlatego czuję się jak małe dziecko przed gwiazdką. Nie oszukujmy się uczucie to jest bezcenne a z upływem lat coraz rzadziej nam się przydarza. Od wczoraj chodzę cała w skowronkach, podśpiewuję sobie pod nosem i gdyby nie nadgryziony zębem czasu kręgosłup to pewnie jeszcze bym podskakiwała na jednej nóżce :))) Kasiu - dzięki Tobie świat stał się piękniejszy!
   Ustaliłyśmy już, że jesień jest piękna a jak piękna to trzeba ją utrwalać na wszystkie sposoby. Dlatego dziś jesiennie  w robótkach. Po pierwsze haft z cyklu cztery pory roku - jesień. Pozostałe pory roku też mam wyhaftowane ale nie wiem czy chcecie je zobaczyć jednym ciągiem, czy w zgodzie z kalendarzem? Sugestie mile widziane:))) W zeszłym roku napadło mnie na pomarańczowo i wtedy powstały dwie serwetki. Jedna  w serduszka  a na drugiej rozgościła się dynia :)  Kolor może nietypowy jak na serwetki ale według mnie o tej porze roku silnie energetyzujący (a wiadomo jak jesień,  to chandra i trzeba ją czymś zwalczać).
   Teraz o ogrodzie, zobaczcie jaka marchew u mnie wyrosła. Musiałam ją Wam pokazać :) Ze skruchą, przyznaję się, że posiałam ją i na początku nawet dbałam, ale potem troszkę zapomniałam (mea culpa). Ciutkę się zachwaściła i myślałam, że tam jakie małe ołóweczki siedzą pod ziemią. A tu proszę jaka niespodzianka! Wyrosła marchewka jędrna i krzepka, schrupać marchewkę z kawałkiem chlebka. Kto pamięta ten wierszyk? Podpowiedź będzie- w oryginale występowało inne warzywo, także bardzo zdrowe a w "zbiorach" uczestniczyło całe podwórko.

Oto jesień na wsi.

Dynie i liście kolorowe obowiązkowe.

Serwetka podwójnie jesienna, bo to i kolor i motyw.

Wychodzę z założenia, że serduszko jest dobre na każdą porę roku.

Zakupiłam także serwetki w kolorach jesiennych.

Moje marcheweczki :)

Oj, ciężko wychodziły z ziemi, ciężko.

Każda inna...

... a co jedna...

...to śmieszniejsza :)))

Tyle liści, chyba naprawdę jest już jesień.

Kura domowa i "nicnierobienie"

    Zastanawiam się moi mili jak to jest, że mimo równouprawnienia, pozycja gospodyni domowej stoi coraz gorzej. Słyszałam, że na Śląsku są organizowane zajęcia dla żon i córek górników, dzięki którym będą mogły się zmienić - " z szarych myszek w samodzielne kobiety,  robiące karierę business women"  Zaczęłam się nawet tak jakby uważniej przysłuchiwać, chociaż hasło "szara myszka" odrobinkę mi ciśnienie podniosło. No bo jak to, to niby ja mam być tą szarą myszką?  Jakoś nie za bardzo się czuję... no nic, zmęłłam w ustach parę słów ogólnie uważanych za obraźliwe, zagryzłam usteczka i słucham dalej. I dobrze, bo się uśmiałam. Okazało się, że w celu przygotowania do tej kariery "biznesłumen" mają te panie przygotowane praktyki - w domach opieki, przedszkolach, sklepach a chyba nawet przewinęła się jakaś firma sprzątająca. Wyszło mi, że one mają robić to co do tej pory  w domu tylko teraz poza domem, własne domostwo zostawiając odłogiem. No nie wiem chyba się nie skuszę. Co by sprawa była jasna, nie mam nic przeciwko pracy zawodowej kobiet, ale bardzo proszę nie aktywizować mnie na siłę. Proszę nie upadlać i nie wyśmiewać zajęcia, które w pełni świadomie wybrałam wiele lat temu. Jestem tu gdzie jestem, nie dlatego, że miałam problemy z nauką ( siedzi w domu, bo do niczego innego się nie nadawała - jeden z częstszych stereotypów) tylko dlatego, że był to mój (i mojego męża, który zdecydował się być żywicielem rodziny) świadomy wybór. Mój styl życia może być dyskusyjny, zwłaszcza w dzisiejszym świecie, ale jeśli głosimy tolerancję dla innych wyznań i orientacji seksualnych, to dlaczego nie dla gospodyń domowych?!
W czasach kryzysu i bezrobocia wszyscy powinni być wdzięczni za to, że część z nas chce pozostać w domu. Ja przez całe życie, słysząc w przeróżnych urzędach - "pani nie pracuje?" z uporem maniaka i marsem na czole odpowiadałam - "ależ oczywiście, że pracuję, czasem nawet po kilkanaście godzin na dobę, jestem gospodynią domową". Ku mojej niewysłowionej radości w tym momencie zawsze następowała cisza i ciche przepraszam. Kobiety nie róbmy tego same sobie! Jeśli  same nie szanujemy własnej pracy to  czego mamy oczekiwać od mężczyzn?
   Dobra teraz z innej beczki. Jestem w trakcie wykorzystywania resztek tkanin po "granatowej kuchni". Dziś skończyłam dwie małe łapki. Ja ich używam najczęściej jako podkładki pod gorące naczynia. Jak zwykle uszyte ręcznie.Przepikowane też ręcznie. To moja pierwsza próba ręcznego pikowania, więc proszę nie bądźcie zbyt krytyczne :) Lamówkę zrobiłam sama i tu dowaliłam na całej linii. Lamówka powstała z granatowych ścinków i dopiero po obszyciu pierwszej łapki zorientowałam się, że drugi ścinek jest sporo węższy. Przyznaję się, że przyszło mi na myśl, żeby spruć i poprawić, ale tłoczące się nowe pomysły szybko odepchnęły tę myśl w niebyt. Pikowanie mi się spodobało i myślę, że będę jeszcze w tej dziedzinie eksperymentować. Oczywiście "na tapecie' mam już następną pracę z resztek. Uchylę nawet rąbka tajemnicy i powiem, że jest związana z recyklingiem i nowa ustawą śmieciową :))) Miłego zgadywania!

Ostatnie aksamitki jakie mi się udało przynieść do domu przed przymrozkami,.
 które u mnie wszystko ścięły.

Jedną będę trzymać na stole a drugą na blacie.
Wtedy różnica w szerokości obszycie nie będzie się tak rzucać w oczy :)))

Odważna jestem, że robię takie zbliżenie:)))

Tak wyglądają tyły.

Kolejny etap kwitnięcia zamiokulkasa.

Kwitnienie chyli się dosłownie i w przenośni ku upadkowi :)

Granatowa kuchnia, ciąg dalszy...

... nastąpił. Zaparłam się i skończyłam dzieło z resztek. Wprawdzie dodałam jeszcze parę kawałków tkaniny i aplikacje, ale skończyłam :)  Tak to już mam, że robię plan, a potem zaczynam i w trakcie pracy przychodzą następne pomysły, które jeśli tylko się da, natychmiast wcielam w życie. Pocieszę was, że mam jeszcze kilka  różnych resztek tkanin, pozostałych z nowego wcielenia mojej kuchni i nie zamierzam pozostawić ani skraweczka  nie wykorzystanego. Jak zobaczycie niżej powstał fartuszek kuchenny. Pasek na szyję jest regulowany dwoma kółeczkami. Pasek do zawiązywania jest szeroki i długi, żeby można było go zawiązać w kokardę. Przy szerokich paskach nie ma problemu z zaciśniętym na supeł wiązaniu. Nawet jeśli by się tak stało, to można go łatwo samej rozwiązać. Zrezygnowałam z kieszonki, ponieważ nigdy z niej korzystam. Za to dodałam aplikacje co by za smutny ten mój strój kuchenny nie wyszedł.
   Dziś u mnie nad ranem było -2 no i zmarzły już moje dalie i inne ciepłolubne :(  Trzeba będzie się wziąć za wykopywanie. Tak mi jakoś to lato szybko przeleciało. Było i ni ma... ale  p r z e c i e ż    t o   o z  n a  c z a ,  ż e   c o r a z    b l i ż e j    Ś W I Ę T A ! ! !   Po tym dzisiejszym mrozku dopiero do mnie to dotarło. Ludzie jak ja się cieszę. Znowu będę się zaharowywała w pocie czoła przy sprzątaniu kątów do których i tak nikt nie zajrzy. Umyję okna przy - 20 i rozłożę się na anginę, ale to mi wcale nie przeszkodzi przygotować 12 potraw i upiec co najmniej 7 ciast. Ubiorę 4 choinki w tym dwie dwumetrowe, zawieszę ze trzy girlandy i rozciągnę ze sto metrów różnych światełek (tych światełek może być więcej, w końcu nigdy ich nie zmierzyłam i nie zsumowałam). W międzyczasie oczywiście jeszcze coś wyhaftuję i wyszydełkuję świątecznego i wtedy przyjdą  Ś W I Ę T A. Dwa dni przelecą jak z bicza trzasł i będzie po wszystkim. Zacznę sobie zadawać pytania i po co tyle tego wszystkiego? Potem przyjdą obiecanki cacanki, że na następny rok będzie inaczej, mniej, szybciej... Może myślicie, że można z tego wysnuć wniosek, że jestem przeciwna takim przygotowaniom? A właśnie, że nie :) Tylko nie wolno oczekiwać, że w święta za te nasze wszystkie wysiłki spłynie jakaś cudna nagroda, jest duża szansa, że tak się nie stanie. Wystarczy zrobić małą sztuczkę - znaleźć radość, przyjemność i nagrodę w tych przygotowaniach :) Ten kto lubi pucować, niech pucuje do upadłego. Kto lubi gotować, niech tworzy w kuchni arcydzieła. Jeśli coś lubimy robić to warto się przy tym zmęczyć do granic możliwości, bo wtedy można być szczęśliwym.
  Orzesz, jak ja się rozpisałam. Mam nadzieję, że wybaczycie mi to gadulstwo :)
Na koniec mała sesja zdjęciowa z zamiokulkasem w roli głównej oraz zdjęcie niespodzianka :))) A i jeszcze coś - jutro ciąg dalszy wytworów z resztek.

Oto fartuszek w całej okazałości.

Dołem mała falbanka.

Główna aplikacja...

... i druga (pomysł w trakcie szycia) zamiast kieszonki.

Wydaje mi się, że z tą drugą aplikacją, jest bardziej wykończony.

Zbliżenie drugiej aplikacji.

Zamiokulkas w akcji kwitnięcia uchwycony.

Drugie ujęcie :)

No, dziewczyny powiedzcie z czym się Wam kojarzy?

Popatrzcie uważnie, czy tu są same misie?

Zawieszka na okno czyli wielkie mycie

  Muszę się Wam do czegoś przyznać - nie lubię myć okien. Jeszcze paru rzeczy też nie lubię ale przed tą czynnością wzdragam się na poziomie komórkowym. Dlatego w sobotę kiedy wybitnie nie miałam zacięcia do sprzątania, obiecałam sobie, że tę pańszczyznę odrobię we wtorek..Wtorek wydawał mi się nader odległy a obietnica złożona samej sobie pozwalała z czystym sumieniem leniuchować. Doświadczenie podpowiadało mi, że o tej porze roku pogodna  aura trwa zwykle dwa dni, nie więcej, dlatego gdzieś na dnie duszy miałam nadzieję, że w związku z pogorszeniem się pogody moje mycie okien nie dojdzie do skutku. Sobota -ładna, niedziela - super. O myślę sobie nie jest dobrze, poniedziałek - dalej świetna pogoda. Doszłam do wniosku, że we wtorek na pewno się zbiesi. I co? Patrzcie jak to się zawsze można zawieść na pogodzie. Jakbym miała urządzać wystawne przyjęcie w ogrodzie to by lało jak z cebra, ale jak mam myć okna to słoneczko świeci jak nie przymierzając w jakiejś Grecji czy innych Italiach. Zaraz po przebudzeniu moje nadzieje na ulewny deszcz zostały rozwiane przez słoneczko, które wyrabiało 200% normy. Przodownik pracy znalazł się - pomyślałam sobie. Jednak zaraz wykiełkowała we mnie gwałtownie  nadzieja na odsunięcie od siebie znienawidzonej czynności. Może jestem chora, w końcu sezon infekcji się zaczął. Wiem, bo czytałam w wiadomościach. Fachowcy tam siedzą, to wiedzą co piszą. Tylu ludzi choruje, może ja też. Wsłuchałam się w siebie... ślinkę przełknęłam - i nic, w oddech się wsłuchałam, chrząknęłam - i co? - NIC! Bezwstydnie zdrowa byłam. I co było robić, umyłam. Pewnie jutro będzie padać, czekało, aż umyję, żeby zachlapać.
    Co by nie było mi nudno, wyszukałam w szafce w moim artystycznym nieładzie (czyt. bałaganie) zawieszkę na okno, którą popełniłam w zeszłym roku. Zdjęcie zrobiłam dopiero wieczorem, kiedy odpoczęłam po tej katorżniczej pracy. Kolory troszkę prześwietlone. W rzeczywistości żółty, pomarańczowy i zielony są takie pastelowo przydymione. Wiem, że to brzmi dziwnie, ale tylko taki opis tych barw mi się nasuwa. Praca nad zagadką się posuwa i może jutro będzie już gotowe. Jest czas jeszcze żeby pogłówkować.
  Z ŻYCIA ZIELONYCH
Mój zamiokulkas postanowił zakwitnąć. Kwiat będzie oryginalny to już widać :) Będę na bieżąco zamieszczać jego postępy w kwitnięciu. Miejmy nadzieję, że będzie współpracować na sesjach zdjęciowych :)))

Tytułowa zawieszka. Ostatnie jesienne słoneczniki.

Jestem sobie mały miś, grzeczny miś.

Znam się z dziećmi nie od dziś :)))

Zamiokulkas w całej krasie.

Zobaczymy jak się popisze na następnej sesji.

Ostatnio mnie obsmarowali, że przespałam porządki sobotnie.

Proszę tutaj widać w całej krasie. Nie śpię - towarzyszę, chociaż mi się nudzi.