Foremki do ciast czyli nie dla psa kiełbasa nie dla kota spyrka :)

    Do dzisiejszego posta zainspirowały  mnie odwiedziny bloga Doroty von Cologne - Mniej jest więcej. Siedziałam sobie w fotelu wygodnie, zdjęcia z parku rozrywki cyk, cyk przeglądałam. Spokój i rozleniwienie błogie czułam, piękne zdjęcia podziwiałam  i nagle ... zobaczyłam! O matko i córko! Cuda! Formy do ciast, ale jakie piękne, wymyślne kształty. No jednym słowem marzenie. Od lat kupuję formy i foremki do ciast. A jak już  kupię, to używam, jak użyję, to jest ciasto, jak jest ciasto, to je trzeba zjeść... Jaki jest efekt tej wyliczanki? Coraz większy rozmiar moich ubrań :)  Tłumaczę sobie po dobroci, po co ci te foremki, to zgubny nałóg. Kup sobie za to jakiś jogurcik 0% tłuszczu. Ale czy to się człowiek dogada z takim uparciuchem. Tłumaczę sobie, tłumaczę a potem zobaczę jakieś nowe cudo ... i znowu jest ciasto :)))
  Ciasta lubię wszelakie. Drożdżowe baby i strucle - pycha. Najbardziej lubię je piec w okresie wielkanocnym. Wielkanoc to też mazurki. Te na kruchym cieście z kajmakami i lukrami i te lżejsze biszkoptowe. Gwiazdka to dla mnie przede wszystkim  szarlotka - taka tradycja rodzinna. No i jeszcze makowiec, taki nasz tradycyjny drożdżowy zawijany i ten nowocześniejszy na biszkopcie. Kruche ciasteczka w przeróżnych kształtach i z różnymi dodatkami. Pierniki zagniatane, robione co najmniej miesiąc przed świętami. Sernik krakowski taki swojski i ten wiedeński w czekoladę wystrojony. O, a ciasta ptysiowe, to najbardziej karpatka. Paluszki lizać! Na co dzień mufinki, bo się szybko robią. Od święta torty wszelakie, bo nie dość, że dobre to jeszcze oko cieszą. Każda okazja jest dobra żeby zjeść ciasto :))) Nawet jak człowiek ma doła takiego, że wieża Eiffla by się zmieściła, to najlepsza wtedy jest babka piaskowa. Człowiek zajmie się wypiekiem, myśleć nie ma czasu, aż w końcu zaczyna się rozchodzić niebiański zapach pieczonego ciasta... i kłopoty nagle bledną i oddalają się. Gorąca herbata albo kawa, co kto lubi  i człowiek zdaje sobie nagle sprawę, że tak wiele do szczęścia mu nie trzeba :))) Na koniec winna Wam jestem wyjaśnienie, skąd się wziął tytuł. No cóż, po pierwsze takich foremek jak na zdjęciu, nie dorwę, nawet jak by się pojawiły w sklepie, to nie na moją kieszeń. A po drugie latka lecą i tak często i dużo jak kiedyś już słodyczy jeść nie mogę :( ale foremki kupuję :)
   A jak już mowa o kawie i herbacie to przedstawię Wam mój tryptyk kuchenny: Kawa, Herbata, Czekolada. Jako jedne z nielicznych doczekały się oprawy. Zdjęcia ciężko mi było zrobić bo lampa błyskowa odbijała się w szybce.
   Do zobaczenia wkrótce, pozdrawiam wszystkich, którzy mnie odwiedzają i serdecznie dziękuję za wszystkie komentarze :)))

Czekolada

Herbata

Kawa

Oto moje najnowsze nabytki, można rzec dziewicze, bo jeszcze w nich nic nie piekłam.

A te nabyłam na starociach trzy za złotówkę.
 Słonik z zadarta trąbą do góry ponoć przynosi szczęście.

Zobaczcie, wszystkie liście z mojej lipy...

...są już na dole.

Bonifacy jak zwykle, chce zwrócić na siebie uwagę...

... i trzeba przyznać, że wie jak to zrobić :)

Udało się zrobić zdjęcie drugiego kociaka, jak widać skóra zdarta z mamy Pafnucej :)

 

Niespodzianka czyli kot w worku

Czego można się spodziewać po kocie,w dodatku po czarnym kocie? Jak przebiegnie drogę to pecha przynosi. Ze Złym ponoć się kuma. Jednym słowem wedle tego co wieść gminna niesie - czarny kot nic dobrego przynieść nie może. Dlatego jak brałam czarnego kota to niektórzy pukali się w czoło. Weź, weź i tak Cię za odmieńca mają, to z tym kotem to już całkiem jak czarownica będziesz. Takie gadki to dla mnie jak woda na młyn. Dopiero wtedy całym sercem zapragnęłam mieć czarnego kota. Kot jak to kot, niespodziankę zrobił od razu... nie kot, jak się kazało a kocica. Mała, pyskata i nienażarta. Za to jak ona mruczeć potrafi, jak w oczy zaglądać. Jakie piosenki wyśpiewywać, kiedy głód ją dopadnie. Co by sprawę głodu uściślić - ją głód nigdy nie opuszcza. Na początku myśleliśmy, że pewnie zarobaczona. Nic z tego, wszystkie kuracje przeszła, a apetycik jaki był taki został. Pażerna na jedzenie taka, że potrafi z liścia większemu od siebie kocurowi przyłożyć, jak się jej wydaje, że je szybciej od niej. I wiecie co najlepsze, to nawet największy kocur jej ustępuje. Taką siłę przebicia ma ta nasza Pafnuca. Dziwne imię, no cóż miała być kocurem. Pafnucy brzmi pięknie a jak się okazało, że jest całkiem odmiennej płci to za późno było na zmianę imienia. Została Pafnuca. Łowna też zawsze była, czegóż to ona nie przynosiła: myszy, ryjówki, jaszczurki, nornice... i tylko jednego nie przynosiła - przychówku. Pogodziłam się z tym, mówi się trudno. No i zobaczcie czego się można spodziewać po czarnym kocie :) Ja w poprzednim poście pisałam co można wykrzesać z resztek a tymczasem moja kocica mnie przebiła i wykrzesała z bliżej nieznanym kocurem  przychówek. Przyprowadziła, dumna z siebie niezmiernie. Najlepsze jest to, że nauczyła ich w tempie dzikim gdzie i do kogo należy się ustawić po jedzonko. Na mnie patrzy się wymownie a w oczach ma wypisane - no ja swoje zrobiłam, teraz twoja kolej je karmić. I co ja mam zrobić, karmię, mleczko noszę, suche namaczam, serek kupuję a cieszę się przy tym , że ho ho :)))
   Temat dziś koci wyszedł, więc przedstawiam haft z kotem. Sportretowany został kot brytyjski. Kanwa nasza polska z metra. Mulina - Ariadna, DMC i Madeira. Mieszana bo akurat taką miałam w domu :) Efekt sami oceńcie :)

Bardzo lubię takie papuśne koty.

A to jedna z niespodzianek, reszta nie za bardzo chciała pozować.

Kocię pod czujnym okiem mamy.

Wspólna drzemka.

"Widzisz jakie ładne dziecko mam."

Kociątko nieśmiałe, oczka zasłania :)

Naśladuje mamę.

Przytulak mały.

Lisia zachwycona nowym dobytkiem, stara się obwąchać jak najwięcej.

Bonifacy jak typowy kocur jest zazdrosny. Tu mówi:  - " Mnie  zrób zdjęcie, mnie."

Mama z córcią - portret jak malowanie.

Ocieplacz na kubek czyli dobry żart tynfa wart!

  Jesień nam się zrobiła słoneczna ale jednak nieuchronnie zbliżamy się do zimy. Któregoś dnia odwiedzając kolejne blogi, u Beaty z Rodzinnie zobaczyłam ocieplacze na kubki. Spojrzałam i zamurowało mnie - ludzie to jest to! W końcu w czasie robótkowania herbatka mi nie będzie stygła :) Myśl a nawet chęć się pojawiła, ale pomysł na ów ocieplacz nie pojawił się żaden. Próbowałam go wywabić, przekupić... ale pomysł uparcie ujawnić się nie chciał. Pomyślałam sobie nie to nie, mówi się trudno. I wiecie kto wywabił mój pomysł z zakamarków? -  Beata. W odpowiedzi na mój komentarz, że pomysł na ocieplacz kubka jest inspirujący, podziękowała i z dużym poczuciem humoru spytała jaki będzie mój, pewnie w kratkę. Oj, jak ja się uśmiałam. No tak u mnie w kuchni krateczka króluje. Najpierw się pośmiałam a potem pomyślałam - czemu nie? Ale co by nie było za pięknie, zaraz okazało się, że tak krawiec kraje jak mu materii staje. A mnie kratki nie "staje". Dlatego ocieplacz powstał z pasków. Przepikowałam go i żeby jednak tradycji kuchennej stało się zadość dodałam lamóweczkę z drobnej krateczki. Zapięcie na białą truskaweczkę, żeby klimat kulinarny utrzymać.W środku ma warstwę ociepliny co by lepiej trzymał ciepło. Niedługo ciąg dalszy co jeszcze z resztek można wykrzesać.

  No i jeszcze trochę zdjęć jesieni, póki nie pada.

Prośba o instruktaż czyli sprawdzian moich umiejętności pedagogicznych :)

    Maryanka z Zacisza Domowego prosiła mnie o filmik jak wykonać filet. Niestety mój aparat leciwy jest i w tym temacie odmówił stanowczo współpracy. Mówi się trudno, nie chce to nie. Chociaż oczyma wyobraźni widziałam się już odbierająca Oscara :) Postanowiłam zrobić zdjęcia krok po kroku. Co by mi nie było za dobrze, pierwszy problem pojawił się natychmiast. W jednej ręce robótka, w drugiej szydełko... o matko i córko czym ja będę trzymać aparat?! Latarkę można by w zębach, ale aparat jednak trochę większy jest i do paszczy mi się nie zmieścił :) Poza tym czym ja bym wtedy naciskała spust migawki? Chyba językiem... Trudności się piętrzyły aż w końcu pomysł wykorzystania jamy ustnej do robienia zdjęć kategorycznie upadł. Kombinacji było wiele, zaoszczędzę Wam czasu,  a mnie wstydu i nie pisnę ani słówka na temat innych prób. W końcu wpadłam na genialny sposób, za który powinnam dostać co najmniej Nobla (akurat teraz przyznają). Etap pracy - zdjęcie, etap pracy- zdjęcie itd  Nie ma to jak człowiek ponownie odkryje Amerykę. Od razu się lepiej czuję :))) Mam nadzieje, że te moje wysiłki coś pomogą. Mogę Wam tak cichutko na uszko powiedzieć, że ja za dużych zdolności pedagogicznych nie mam, jeśli w ogóle jakiekolwiek mam :))) Jakby co niejasne było Maryanko to pisz i pytaj, będę się starać Ci pomóc.

Łańcuszek tu 16 oczek = 5 kratek

3 oczka łańcuszka zastępujące pierwszy słupek + 2 oczka (na  powstanie kratki - okienka). 

Robimy słupek wbity w 9 oczko od szydełka.

Dwa  oczka łańcuszka omijamy dwa oczka łańcuszka podstawy i słupek. Tak do końca rzędu.

Dodanie okienka na początku rzędu. Obracamy robótkę i robimy  8 oczek łańcuszka...

Robimy słupek wkłuty w ostatni słupek poprzedniego rzędu.

Pełna kratka  to dwa słupki zamiast dwóch oczek łańcuszka.

Dodanie kratki-okienka na końcu rzędu. Nawinąć nitkę na szydełko 4 razy.

Wkłuć szydełko w ostatni słupek poprzedniego rzędu.

Przeciągnąć nitkę przez dwie pętelki.

Przeciągnąć przez następne dwie pętelki...

... i przez następne dwie...

... i przez następne dwie...

... i koniec.

Tak to wygląda. Resztę robi się analogicznie wg schematu :)))