Zwycięstwo czyli dla chcącego nic trudnego

  Zosieńka siedząc w poczekalni obiecywała sobie po raz setny, że będzie odtąd dbać o zdrowie jak o największy skarb. Będzie chuchać i dmuchać, żeby tylko jak najrzadziej spotykać się ze służbą zdrowia. Cóż z tego, że była umówiona na konkretną godzinę, kiedy na miejscu okazało się, że przed gabinetem tłum taki, że szpilki wcisnąć nie można. Pośpieszna burza mózgów wśród oczekujących pacjentów wykazała, że oczekujący na badania zostali umówieni co pięć minut... zapadła cisza. Na twarzach oczekujących w kolejce pacjentów widać było intensywny wysiłek umysłowy. Każdy myślał jakżesz będzie ta pięciominutowa wizyta wyglądać. Zosieńka w myślach gorączkowo układała sobie co ma powiedzieć, jak wyrzucić z siebie wszystkie trapiące ją problemy zdrowotne w ciągu pięciu minut?  Teraz żałowała, że nigdy nie skusiła się na słynne pięciominutowe randki, praktyka w szybkim wyrzucaniu z siebie słów, tudzież umiejętność streszczania się byłaby teraz nadzwyczaj pożądana. Kiedy przyszła jej kolej wpadła do gabinetu i jeszcze szybciej z niego wypadła, biorąc pod uwagę krwiożercze instynkty oczekujących pod gabinetem pozostałych pacjentów. Chciałoby się  napisać, że teraz odetchnęła ale niestety w tym dniu jej kontakt ze służbą zdrowia miał mieć szerszy zakres.  Zmarszczyła czoło, zwiesiła smętnie głowę i powędrowała w kierunku gabinetu protetyka. Tak, tak...   Zosieńka była w wieku tzw trzecich zębów, niestety bytność tych trzecich odmiennie od poprzednich dwóch garniturów,  nie zależała od jej organizmu lecz od NFZ-u. Zapisała się w kolejkę baaardzo daaawno temu, w zamierzchłych czasach kiedy jeszcze mało, że nie prowadziła bloga ale nawet o nim nie marzyła i teraz delikatnie mówiąc poirytowana wciąż przeciągającym się czasem oczekiwania na wymarzony uśmiech, postanowiła w końcu dostąpić zaszczytu  posiadania owego luksusu w gębie. Do następnej w tym dniu poczekalni weszła nabuzowana, jej zawsze dotąd błogie oczęta ciskały pioruny, chrapy miała rozdęte a bucikiem krzesała iskry... była gotowa na konfrontację. Kiedy doszło do rozmowy, nie podniosła  głosu ale cicho wysyczała przez resztki zaciśniętych zębów swe dezyderaty, już, już miała nawet postawić postulaty i oflagować się strajkiem okupacyjnym, ale... druga strona skapitulowała i wyciągnąwszy "złoty zeszyt" umówiła Zosieńkę na wizytę. Zosieńka wychodząc z gabinetu miała jeszcze buńczucznie podniesioną głowę, ale na korytarzu, gdzie nie sięgały oczy ciekawskich prawie osunęła się po ścianie. Emocje opadły a radość z osiągniętego celu oszołomiła ją niczym narkotyk jakowyś.
Zrobiła kilka głębszych wdechów i powędrowała na pocztę by uiścić comiesięczne daniny od których m.in. zależał dostęp do internetu. Reszta dnia wypadła blado w porównaniu do Zwycięstwa, które odniosła w gabinecie dentysty- protetyka, toteż nie ma o czym wspominać...

Wycieczka czyli kolejne bliskie spotkania ze słonecznikami :)

  Zosieńka wybierając się na wycieczkę w najśmielszych marzeniach nie spodziewała się co tego dnia ujrzy....
Pełna niedowierzania spoglądała na wyłaniający się zza zakrętu widok. Podziękowała dobrym bogom za przezorność, która kazała jej zabrać ze sobą aparat i pognała robić zdjęcia.  Wpadło jej nawet do głowy by wleźć na drzewo, z którego zapewne rozciągał się piękny widok, ale w porę przypomniała sobie, że ostatni taki wyczyn zakończył się bolesnym upadkiem. Westchnęła i pomyślała, że jakby na to nie patrzeć młódka to ona już nie jest... Przez chwilę jeszcze walczyła ze sobą, ale rozsądek wygrał.

Oto plon krótkiego wypadu po okolicy :))

Słoneczniki czyli kot w worku ;)

  Zosieńka w wielkim pospiechu wypadła na podwórko. Mijając słoneczniki mimo woli zerknęła na nie... Stanęła i poczęła przyglądać się im z wielkim zainteresowaniem. Górowały nad otoczeniem niczym prawdziwe słoneczko na niebieskim firmamencie. Dumne i wysokie bez lęku spoglądały prosto w oczy Heliosowi, który pędził przez nieboskłon w swym gorejącym zaprzęgu. Zosieńka po raz kolejny z wielkim zdziwieniem przypatrywała się ich żółtym płatkom. Wiosną kupiła torebeczkę nasion w jednym z ogólnie dostępnych dyskontów za 68 groszy. Wybrała słonecznik "kwiatowy" w różnych odcieniach brązu wpadającego w ciemnobordowy odcień. Gdy zaczęły kwitnąć, skonsternowana odkryła, że wszystkie są żółte. Trzy z nich sięgały jej ledwie kolan i miały żółte puchate główki pełne płatków. Reszta rosła wprost do nieba i okazała się odmianą jadalną. Zosieńka przez jakiś czas czuła się nawet tym trochę rozczarowana a trochę poirytowana, w końcu oczekiwała całkiem czego innego, ale kiedy słoneczniki pokazały się w pełnej krasie, wybaczyła im to bez żalu.
   Zawieszona między rozmyślaniami a podziwianiem kwiecia, Zosieńka spostrzegła, że na jednym z kwiatów przysiadł trzmiel. Uśmiechała się, podziwiając jego pracowitość. Po chwili olśniło ją i pognała do domu po aparat. Wróciła po chwili, odrobinkę zazipana i poczęła pstrykać kolejne fotki. Trzmiel nie zdając sobie sprawy, że właśnie staje się głównym bohaterem sesji fotograficznej, powoli i systematycznie zapylał... Zosieńka robiąc kolejne zdjęcia, nie mogła pozbyć się wrażenia, że o czymś zapomniała, ale zdusiwszy w zarodku mgliste odczucie, dala się porwać fascynującemu ją właśnie zajęciu...
    Przy kolejnym pstryknięciu niejasne przeczucie zmieniło się w pewność a ta z kolei w przerażenie i Zosieńka kurcgalopkiem pognała abarot do domu. Wpadła do kuchni jak burza, gdzie z ulgą odkryła, że garnek nie zdążył się przypalić, ale za to makaron stał się całkiem niejadalny. Nie zmąciło to jednak w niczym jej dobrego humoru. Wyłączyła gaz i poszła uruchomić komputer...

Obietnica czyli słowo się rzekło kobyłka u płotu :)

   Zosieńka pomna tego co obiecała, przygryzając język, pracowicie pstrykała kolejne fotki. Słoneczko jak na zamówienie świeciło z całej siły, wesoło igrając promyczkami. Za podkład muzyczny robił jednostajny trzask migawki - pstryk, pstryk, pstryk... Skończywszy sesję, Zosieńka pognała na komputer ciekawa efektów swych nadludzkich wysiłków. Przejrzała raz, przejrzała drugi i niezbyt zadowolona z efektów, z głębokim westchnięciem poczęła wybierać co bardziej udane zdjęcia. Przez głowę przegalopowała jej myśl, że przecież mogłaby owe foteczki podrasować programem, który ponoć czyni cuda, ale... to by już nie było wtedy jej okno tylko jakieś wirtualne i tak naprawdę nieprawdziwe. Zosieńka zadumała się. Myślała o tym, że przecież teraz mało co jest prawdziwe, tak naprawdę. Wszechobecne operacje plastyczne, poprawiające urodę, makijaż czasem wręcz teatralny, reklamy w których zabawki latają a kremy przeciwzmarszczkowe dla pań 60+ reklamują trzydziestki... psy rasowe, które aby spełniać wzorce są poddawane wymyślnym chirurgicznym zabiegom, przy których przycinanie uszu i ogonów to mały pikuś. Wszystko musi być piękniejsze, jaskrawsze... wargi pełniejsze, oczy większe, nogi dłuższe, rzęsy wręcz ukrochmalone! Pomyślała, że ludzkość niebezpiecznie zbliża się do granicy poza którą świat realny przestanie być atrakcyjny. Nic nie będzie tak piękne jak w superhiperextra TV, gdzie będzie można zobaczyć na żywo, podrasowany zachód słońca... powalający na kolana, ale jednak nieprawdziwy. Gnębiła ją myśl, że i ona ma tendencję do perfekcjonizmu, że jej też przeszkadza krzywo postawiony krzyżyk albo nierówny ścieg, że obawiała się pokazać całe okno, bo przecież jest stare i to nie w tym pożądanym teraz znaczeniu, żaden staroć z pięknym zamknięciem, tylko stare okno... Jednak teraz nabrała odwagi i postanowiła pójść na całość, bo przecież jej okno jest zaprzeczeniem perfekcjonizmu. Nie jest piękne i nowe ani nie jest szacownym antykiem, nie jest idealnie pomalowane ani nieskazitelnie wyczyszczone, ale jest całkowicie Zosieńkowe :-D

Gwoli formalności Zosieńka chciałaby wyjaśnić, że okno będące podmiotem rozważań znajduje się w sypialni, w której jadła żadnego się nie spożywa*, toteż z czystym sumieniem i konsekwentnie nadal będzie tam królował piękny róż przydymiony beżem czyli inaczej angielski róż czyli inaczej brudny róż (mimo nazwy ponoć jednak należy go normalnie prać) ;)

*patrz komentarze pod poprzednim postem ;)

Awarie czyli próba cierpliwości i różowa borta ;)

Zosieńka została gwałtownie i niespodziewanie pozbawiona dostępu do ciepłej wody w kuchni. Podgrzewacz przepływowy, który dotąd ambitnie wykonywał swe obowiązki,  nieoczekiwanie zszedł był w niebyt. Zdarzenie owo nastąpiło raptownie i bez uprzedzenia, toteż zaskoczyło Zosieńkę niezmiernie. A to siurpryza mnie spotkała - rzekła i załamała swe rączęta, pogrążając się w rozpaczy. Ócz swe orzechy... ( pchało się Zosieńce na klawiaturę - ócz swe błękity - ale postanowiła nie mijać się z prawdą)   ... tak więc ócz swe orzechy wzniosła ku niebu a z karminowych usteczek zaczęły spływać wyrazy żalu i dezaprobaty dla wyroków niebieskich, pozbawiających ją ciepłej wody i to kiedy... w przededniu rozpoczynającej się jesieni, która w tym roku nie zapowiadała się na ciepłą, złotą i romantyczną. W stanie owym nie trwała jednak zbyt długo, bowiem życie musi się toczyć dalej. Przystąpiła zatem do działań rozpoznawczych czyli sprawdzenia stanu funduszy. Po przymusowym wygospodarowaniu odpowiedniej kwoty ( czytaj: wydarciu spod serca), dokonała zakupu a Ślubny w czasie natychmiastowym przystąpił do montażu owego luksusu. Myli się jednak ten, kto myśli, że to koniec Zosieńkowych rozrywek. Kiedy już pławiła się w luksusie, który w tym wypadku oznaczał mycie naczyń w ciepłej wodzie, odkryła z przerażeniem, że wypadła jej plomba. Myśl o bezpośrednim spotkaniu z dentystą, była jej wysoce niemiła, acz wydała się jej konieczna, ze względu na niemożność zdalnego uzupełnienia braku w jej uzębieniu. Należy tu wspomnieć, że umówienie się z rzeczonym stomatologiem, okazało się czynnością wymagającą wprost anielskiej cierpliwości. W wyznaczonym dniu i godzinie stawiła się pod gabinetem, który okazał się zamknięty na głucho. Zosieńka jednakowoż posiadała pewne doświadczenia ze służbą zdrowia, toteż nie zniechęcając się zawartymi na cztery spusty drzwiami, aczkolwiek przeklinając siarczyście pod nosem, zasiadła pod gabinetem, postanawiając, że bez plomby stąd jej nie ruszą choćby wołami.   J U Ż   po pól godzinie pojawił się radosny stomatolog ( 1,5 godziny spóźnienia), który ochoczo zabrał się do pracy. Opis tego co zdarzyło się w gabinecie niech pozostanie Zosieńkową tajemnicą.

Teraz należałoby napisać w końcu o tym co miało być głównym tematem posta a co życie brutalnie zepchnęło na dalszy plan. Zosieńka czas jakiś temu weszła w posiadanie zasłonek, które nadzwyczaj jej przypadły do gustu acz nie do końca wpasowały się w rozmiar okna. Szerokość to i owszem, nawet całkiem, całkiem. Można by nawet rzec, że aż nadto, ale... na wysokość wyraźnie brakowało. Zosieńka odpruła to co było podłożone, pracowicie jak mróweczka ręcznie podszyła i ... dalej brakowało. Co było robić, mus był szydełko wziąć do ręki i szeroką bortę uczynić. Co też zostało zrobione i obecnie wygląda tak jak na zdjęciach poniżej uwieczniono dla potomności. Kolor borty tzw. angielski róż, przez innych zwany brudnym różem (nazwa zachęcająca, może prać nie trzeba będzie). Zosieńka jak dotąd nie pałała miłością do koloru różowego w żadnym z jego odcieni, ale wygląda na to, że zasada mówiąca o tym, że każda kobieta musi przejść w swym życiu "okres różowy" w jej wypadku też się sprawdza... i teraz padło na Zosieńkę ;)

Twórcze inspiracje czyli oczopląs murowany :)

  Zosieńka wyrwała z rąk Ślubnego dużą kopertę. Domyślając się jej zawartości  pospiesznie rozrywała ją, chcąc jak najszybciej dobrać się do zawartości. Odrzuciła na bok pokiereszowaną kopertę i z głębokim westchnięciem zaczęła oglądać swą ulubioną gazetkę. Za co ją lubiła? Ano za to, że było w niej wszystko czyli szwarc, mydło i powidło. Zosieńka ostatnio właściwie ograniczała się do haftowania i szydełkowania, ale mimo upływających lat na jej osobistym liczniku, wciąż była ciekawa wszelakich nowości. Na gazie pyrkały ziemniaki, na blacie leżały porzucone w nieładzie składniki niedokończonej surówki, a Zosieńka z wypiekami na twarzy, nie mogąc się powstrzymać, niecierpliwie przerzucała kolejne strony. Myliłby się ten, kto by pomyślał, że po pierwszym przelotnym obejrzeniu, Zosieńka powróci do przygotowań obiadowych. Po pierwszym pobieżnym przeglądzie przyszła kolej na dokładną lustrację. Biżuteria z kółek osikowych... spoglądając na nią, zastanawiała się czy odstrasza wampiry. Skojarzenie było wywołane zapewne obejrzanym niedawno horrorem. Tornister - sowa, tu Zosieńka pożałowała, że nie ma już przychówku, któremu mogłaby takowy sprawić, takoż ozdoby na ołówki, których mnogość pomysłów ją oszołomiła. Jednak po chwili już o tym zapomniała przyglądając się zachłannym wzrokiem naszyjnikowi. Haft koralikowy na krośnie - to dla niej coś zupełnie nowego. Był też haft na czarnej kanwie inspirowany wzorami łowickimi. Maleńkie haftowane  karteczki i zachęta do dziergania na drutach sweterka w postaci kompletnego przepisu na wykonanie takowego. Kiedy dotarła do haftowanych espadryli, lekko się zatchła z wrażenia. Jednak najbardziej zafascynował ją haft krzyżykowy dwustronny. Od miesięcy już obiecywała sobie, że poszuka instrukcji w internecie, ale tak jakoś jej schodziło... a teraz miała przed sobą dokładny kursik krok po kroku i to w dodatku w swojej ulubionej czyli papierowej wersji, Zosieńka bowiem jest konserwatystką, której trudno się rozstać z tradycyjną papierową gazetą. Należałoby jeszcze wspomnieć o ciekawych wywiadach i mnóstwie ciekawostek ze świata robótkowego i sprawa staje się jasna, że w tym dniu obiad skończył robić Ślubny, który z uśmiechem spoglądał na Zosieńkę zagłębioną w lekturze...
 
Oto link do strony gdzie można zobaczyć gazetkę, która pochłonęła Zosieńkę bez końca...

Twórcze Inspiracje

Candy u Alicji czyli wygrany optymizm

... czas jakiś temu...

Zosieńka nie należy do optymistów, tryskających humorem 24 h  na dobę. Można by ją raczej określić jako realistkę ze skłonnością do pesymizmu. Póki do głosu dochodzi tylko realizm, wszystko jest w porządku, gorzej gdy górę bierze pesymizm. Wtedy Zosieńka snuje się po domu, nic ją nie cieszy, ba!  mało, że nie cieszy... wszystko ją złości. I to był właśnie taki dzień. Zosieńce upływał czas na zwieszaniu nosa na kwintę... w końcu postanowiła zasiąść przed komputerem. Przeglądając kolejne blogi, utwierdzała się w przekonaniu, że jej prace wobec obejrzanych właśnie, są kiepskie i nijakie. Już miała wyjść z sieci i pogrążyć się w rozpaczy. kiedy zauważyła, że ukazał się nowy post u Alicji z http://alicja-beautyhome.blogspot.com/
Zosieńka wciąż i nieodmiennie zachwycała się pracami Alicji, podziwiając jej kunszt by nie rzec mistrzostwo, dlatego szybko weszła na blog, gotowa na ucztę dla swych ócz błękitu. A tu niespodzianka! Okazało się, że szczęście uśmiechnęło się do Zosieńki, przybierając postać wygranej w Candy. Pesymizm wyparował w jednej chwili, ustępując rzadko u niej goszczącemu bezkrytycznemu optymizmowi.
Na następny dzień Zosieńka pełna energii na zmianę haftowała i szydełkowała. Czarna chmura, która jeszcze niedawno  wisiała nad nią, znikła bez śladu.

Wygrana w Candy można by rzec co tam...   drobiazg, a tak bardzo cieszy!