Jesienny haft czyli Zosinkowe rozważania

   Zosieńka uporawszy się z ogarnięciem i uładzeniem chałupy, zasiadła przed komputerem. Truchcikiem przemierzyła znajome blogi, poużerała się z bloggerem, który dziś był wyjątkowo żarłoczny i wyglądało na to, że postanowił się pożywiać właśnie jej komentarzami. Z niektórych starć ona wyszła zwycięsko, w innych triumf odnosił żarłoczny blogger... czyli wszystko było jak zwykle.
   Jesień na przekór tym, którzy na nią już zawczasu psioczyli, zaczynała się w tym roku przepięknie. Słońce grzało jak opętane i tylko smętnie spadające liście przypominały, że lato odeszło, ustępując miejsca jesieni. Zosieńka z ogromnym zainteresowaniem czytała posty traktujące o jesieni, o spokoju, który  ogarniał przyrodę i ludzi, którzy nie wiadomo dlaczego buntowali się przeciwko temu.  Widocznie człowiek raz opuściwszy świat zwierząt, wziął sobie za punkt honoru negowanie wszelkich naturalnych rytmów przyrody. Zosieńka coś na ten temat wiedziała, w końcu dzień w dzień a właściwie noc w noc łamała naturalny dobowy rytm snu i czuwania.
   Przez otwarte okno dochodziły niemrawe ptasie świergoty. Powiew wiatru szeleścił liśćmi, póki jeszcze miał czym... Zosieńka uderzała rytmicznie w klawiaturę. Nagle poczuła chłód bijący od okna, wzdrygnęła się i wstała. Zamknęła okno i założyła sweter, pomyślała, że to kolejny znak jesieni.
        Zaczęła się zastanawiać czy powinna się cieszyć z tej jesieni czy nie... Dawnymi czasy, kiedy jesień kojarzyła jej się przede wszystkim ze szkołą i koniecznością zakupu wyprawek szkolnych, podręczników tudzież innych opłat od których uzależniona była edukacja jej pociech, jesień jawiła się jej niczym horror jakiś, ale teraz... Teraz jesień była spokojem. Wioska cichła, zamierały krzyki dzieci, które pochylone nad zeszytami mozolnie zdobywały wiedzę. Zosieńka chodziła na długie spacery, z których wracała z wypchanymi kasztanami kieszeniami. Uwielbiała te małe brązowe kulki. Co roku dawała się ponieść zbieraczej mani i znosiła je w ilościach hurtowych do domu. Nie umiała odpowiedzieć na pytanie - po co jej to? Układała je na parapetach, zapełniała koszyczki. Pracowicie układała  pod łóżkiem i koniecznie musiała mieć choć jeden w kieszeni każdej jesiennej i zimowej kurtki. Wierzyła, że dzielą się z nią dobrą energią.
  Złota jesień z kolorowymi drzewami i ta płacząca deszczem, który strużkami spływa po oknach... Z latami jesień w życiu Zosieńki stała się nieodłącznym ogniwem spinającym w całość krzykliwą radość lata z rozanieloną gwiazdką zimą.     Zosieńka zrozumiała, że bez jesiennego wyciszenia niemożliwe byłoby docenienie sennej zimy, po której następuje wiosenna eksplozja, przeradzająca się w letni dostatek. Odwieczny i różnorodny krąg życia toczył się ku jej wielkiej radości.
  Wzięła jabłko i ugryzła. Chciała je zjeść nie komuś na złość ale w hołdzie jesieni obdarowującej nas owocami letniej pracy. Owoc był duży i pięknie wybarwiony, roztaczał wokół siebie pyszny aromat... Zosieńka przełknęła ostatni kęs i wyrzuciła ogryzek na kompost. Mruknęła z zadowoleniem do siebie - A jednak jesień jest piękna. Wzięła głębszy wdech, co przy astmie nie zawsze jest łatwe i wróciła do domu, by skończyć jesienny haft z żołędziami.

Bezsenność czyli problem wnętrzarski oraz serweta z różą

Zosieńka leżała otulona kołderką. Oczy miała zamknięte, lecz sen nie nadchodził. Przewróciła się na prawy bok a po chwili na lewy. Potem na wznak i z powrotem na brzuch. Przewrotki nie skutkowały, więc włączyła światło z zamiarem wciągnięcia się na powrót w lekturę, którą porzuciła pół godziny temu na rzecz nocnej dawki snu. Po chwili odłożyła książkę i wstała. Przeciągnęła się i pomyślała (a co! i Zosieńce czasem zdarza się pomyśleć), że następnego dnia - tu spojrzała na zegar i poprawiła się - tego dnia rano znowu będzie nie do życia, ale co począć, gdy Piaskowy Dziadek najwyraźniej zgubił jej adres... Wykonała rutynowy patrol po pokojach, wypucowała zlewozmywak. W końcu uczyniwszy hokus - pokus pilotem od wieży, załączyła muzyczkę i wzięła do ręki szydełko. Serwetka była już na ukończeniu, więc po chwili już pstrykała zdjęcia kolejnego swego dzieła. Jednak Zosieńka jak na wytwór współczesnego świata przystało cały czas pracowała dwurdzeniowo. Jedna jej część machała szydełkiem, bądź naciskała spust migawki a druga w tym czasie intensywnie zastanawiała się nad problemem, który spędzał jej sen z oczu. Otóż w Zosieńce w tym roku nie wiadomo skąd i dlaczego pojawiła się fanaberia. Objawiła się chęcią wytapetowania sypialni. wydawałoby się, że to nic trudnego. Należy udać się do sklepu z tapetami, bądź marketu budowlano-remontowego i zakupić tam potrzebne akcesoria. Tak też zresztą Zosieńka postąpiła, ale tu natknęła się na przeszkodę w postaci "mody". Tapeta jaka się jej marzyła usiana była drobnymi kwiatami, najlepiej różyczkami w delikatnym pastelowym różu... a w sklepie gdy wspomniała o drobnych różyczkach, sprzedawczyni z dumą pokazała jej c z a r n e  kwiatki na białym tle. Zosieńce na karminowe usteczka pchała się już, już odpowiedź, że chce wytapetować sypialnię a nie dom pogrzebowy, ale powstrzymała się przypominając sobie, że gusta nie podlegają dyskusji. Następnie podetknięto jej przed oczęta grube tomiska zawierające próbki tapet na zamówienia. Owszem były na nich różyczki, czasem nawet bardzo zgrabne, ale w towarzystwie złotych pasów i tym podobnych ozdobników. Nadawały się raczej do pałaców niż do zosieńkowej chałupy. Po powrocie do domu, zasiadła przed komputerem. Poczęła szukać wymarzonej tapety w sieci i... znalazła! Ucieszona złożyła zamówienie i spokojnie czekała... 1 tydzień i przesunięcie terminu... 2 tydzień i przesunięcie terminu... 3 tydzień i cisza... Straciła cierpliwość i anulowała zamówienie. Rezygnacja została potwierdzona bez jednego słowa przeprosin i ... Zosieńka została znowu bez tapety. Trzy rolki tapety dezorganizowały jej plany, nie wspominając o potrzebie spełnienia rozbuchanej fanaberii dotyczącej tapetowania.  Myślała tak intensywnie nad tym problemem, że zaistniała realna groźba utrwalenia się na stałe zmarszczki na zosińkowym czole, pojawiającej się w czasie wzmożonej mitręgi umysłowej. Piłeczka nad głową Zosieńki podskakiwała coraz szybciej i szybciej, jak nie przymierzając u pomysłowego Dobromira (kto pamięta dawne dobranocki wie w czym rzecz) i nagle gdyby nie noc wykrzyknęłaby - Eureka! Raufaza to jest to!

Zwycięstwo czyli dla chcącego nic trudnego

  Zosieńka siedząc w poczekalni obiecywała sobie po raz setny, że będzie odtąd dbać o zdrowie jak o największy skarb. Będzie chuchać i dmuchać, żeby tylko jak najrzadziej spotykać się ze służbą zdrowia. Cóż z tego, że była umówiona na konkretną godzinę, kiedy na miejscu okazało się, że przed gabinetem tłum taki, że szpilki wcisnąć nie można. Pośpieszna burza mózgów wśród oczekujących pacjentów wykazała, że oczekujący na badania zostali umówieni co pięć minut... zapadła cisza. Na twarzach oczekujących w kolejce pacjentów widać było intensywny wysiłek umysłowy. Każdy myślał jakżesz będzie ta pięciominutowa wizyta wyglądać. Zosieńka w myślach gorączkowo układała sobie co ma powiedzieć, jak wyrzucić z siebie wszystkie trapiące ją problemy zdrowotne w ciągu pięciu minut?  Teraz żałowała, że nigdy nie skusiła się na słynne pięciominutowe randki, praktyka w szybkim wyrzucaniu z siebie słów, tudzież umiejętność streszczania się byłaby teraz nadzwyczaj pożądana. Kiedy przyszła jej kolej wpadła do gabinetu i jeszcze szybciej z niego wypadła, biorąc pod uwagę krwiożercze instynkty oczekujących pod gabinetem pozostałych pacjentów. Chciałoby się  napisać, że teraz odetchnęła ale niestety w tym dniu jej kontakt ze służbą zdrowia miał mieć szerszy zakres.  Zmarszczyła czoło, zwiesiła smętnie głowę i powędrowała w kierunku gabinetu protetyka. Tak, tak...   Zosieńka była w wieku tzw trzecich zębów, niestety bytność tych trzecich odmiennie od poprzednich dwóch garniturów,  nie zależała od jej organizmu lecz od NFZ-u. Zapisała się w kolejkę baaardzo daaawno temu, w zamierzchłych czasach kiedy jeszcze mało, że nie prowadziła bloga ale nawet o nim nie marzyła i teraz delikatnie mówiąc poirytowana wciąż przeciągającym się czasem oczekiwania na wymarzony uśmiech, postanowiła w końcu dostąpić zaszczytu  posiadania owego luksusu w gębie. Do następnej w tym dniu poczekalni weszła nabuzowana, jej zawsze dotąd błogie oczęta ciskały pioruny, chrapy miała rozdęte a bucikiem krzesała iskry... była gotowa na konfrontację. Kiedy doszło do rozmowy, nie podniosła  głosu ale cicho wysyczała przez resztki zaciśniętych zębów swe dezyderaty, już, już miała nawet postawić postulaty i oflagować się strajkiem okupacyjnym, ale... druga strona skapitulowała i wyciągnąwszy "złoty zeszyt" umówiła Zosieńkę na wizytę. Zosieńka wychodząc z gabinetu miała jeszcze buńczucznie podniesioną głowę, ale na korytarzu, gdzie nie sięgały oczy ciekawskich prawie osunęła się po ścianie. Emocje opadły a radość z osiągniętego celu oszołomiła ją niczym narkotyk jakowyś.
Zrobiła kilka głębszych wdechów i powędrowała na pocztę by uiścić comiesięczne daniny od których m.in. zależał dostęp do internetu. Reszta dnia wypadła blado w porównaniu do Zwycięstwa, które odniosła w gabinecie dentysty- protetyka, toteż nie ma o czym wspominać...

Wycieczka czyli kolejne bliskie spotkania ze słonecznikami :)

  Zosieńka wybierając się na wycieczkę w najśmielszych marzeniach nie spodziewała się co tego dnia ujrzy....
Pełna niedowierzania spoglądała na wyłaniający się zza zakrętu widok. Podziękowała dobrym bogom za przezorność, która kazała jej zabrać ze sobą aparat i pognała robić zdjęcia.  Wpadło jej nawet do głowy by wleźć na drzewo, z którego zapewne rozciągał się piękny widok, ale w porę przypomniała sobie, że ostatni taki wyczyn zakończył się bolesnym upadkiem. Westchnęła i pomyślała, że jakby na to nie patrzeć młódka to ona już nie jest... Przez chwilę jeszcze walczyła ze sobą, ale rozsądek wygrał.

Oto plon krótkiego wypadu po okolicy :))

Słoneczniki czyli kot w worku ;)

  Zosieńka w wielkim pospiechu wypadła na podwórko. Mijając słoneczniki mimo woli zerknęła na nie... Stanęła i poczęła przyglądać się im z wielkim zainteresowaniem. Górowały nad otoczeniem niczym prawdziwe słoneczko na niebieskim firmamencie. Dumne i wysokie bez lęku spoglądały prosto w oczy Heliosowi, który pędził przez nieboskłon w swym gorejącym zaprzęgu. Zosieńka po raz kolejny z wielkim zdziwieniem przypatrywała się ich żółtym płatkom. Wiosną kupiła torebeczkę nasion w jednym z ogólnie dostępnych dyskontów za 68 groszy. Wybrała słonecznik "kwiatowy" w różnych odcieniach brązu wpadającego w ciemnobordowy odcień. Gdy zaczęły kwitnąć, skonsternowana odkryła, że wszystkie są żółte. Trzy z nich sięgały jej ledwie kolan i miały żółte puchate główki pełne płatków. Reszta rosła wprost do nieba i okazała się odmianą jadalną. Zosieńka przez jakiś czas czuła się nawet tym trochę rozczarowana a trochę poirytowana, w końcu oczekiwała całkiem czego innego, ale kiedy słoneczniki pokazały się w pełnej krasie, wybaczyła im to bez żalu.
   Zawieszona między rozmyślaniami a podziwianiem kwiecia, Zosieńka spostrzegła, że na jednym z kwiatów przysiadł trzmiel. Uśmiechała się, podziwiając jego pracowitość. Po chwili olśniło ją i pognała do domu po aparat. Wróciła po chwili, odrobinkę zazipana i poczęła pstrykać kolejne fotki. Trzmiel nie zdając sobie sprawy, że właśnie staje się głównym bohaterem sesji fotograficznej, powoli i systematycznie zapylał... Zosieńka robiąc kolejne zdjęcia, nie mogła pozbyć się wrażenia, że o czymś zapomniała, ale zdusiwszy w zarodku mgliste odczucie, dala się porwać fascynującemu ją właśnie zajęciu...
    Przy kolejnym pstryknięciu niejasne przeczucie zmieniło się w pewność a ta z kolei w przerażenie i Zosieńka kurcgalopkiem pognała abarot do domu. Wpadła do kuchni jak burza, gdzie z ulgą odkryła, że garnek nie zdążył się przypalić, ale za to makaron stał się całkiem niejadalny. Nie zmąciło to jednak w niczym jej dobrego humoru. Wyłączyła gaz i poszła uruchomić komputer...

Obietnica czyli słowo się rzekło kobyłka u płotu :)

   Zosieńka pomna tego co obiecała, przygryzając język, pracowicie pstrykała kolejne fotki. Słoneczko jak na zamówienie świeciło z całej siły, wesoło igrając promyczkami. Za podkład muzyczny robił jednostajny trzask migawki - pstryk, pstryk, pstryk... Skończywszy sesję, Zosieńka pognała na komputer ciekawa efektów swych nadludzkich wysiłków. Przejrzała raz, przejrzała drugi i niezbyt zadowolona z efektów, z głębokim westchnięciem poczęła wybierać co bardziej udane zdjęcia. Przez głowę przegalopowała jej myśl, że przecież mogłaby owe foteczki podrasować programem, który ponoć czyni cuda, ale... to by już nie było wtedy jej okno tylko jakieś wirtualne i tak naprawdę nieprawdziwe. Zosieńka zadumała się. Myślała o tym, że przecież teraz mało co jest prawdziwe, tak naprawdę. Wszechobecne operacje plastyczne, poprawiające urodę, makijaż czasem wręcz teatralny, reklamy w których zabawki latają a kremy przeciwzmarszczkowe dla pań 60+ reklamują trzydziestki... psy rasowe, które aby spełniać wzorce są poddawane wymyślnym chirurgicznym zabiegom, przy których przycinanie uszu i ogonów to mały pikuś. Wszystko musi być piękniejsze, jaskrawsze... wargi pełniejsze, oczy większe, nogi dłuższe, rzęsy wręcz ukrochmalone! Pomyślała, że ludzkość niebezpiecznie zbliża się do granicy poza którą świat realny przestanie być atrakcyjny. Nic nie będzie tak piękne jak w superhiperextra TV, gdzie będzie można zobaczyć na żywo, podrasowany zachód słońca... powalający na kolana, ale jednak nieprawdziwy. Gnębiła ją myśl, że i ona ma tendencję do perfekcjonizmu, że jej też przeszkadza krzywo postawiony krzyżyk albo nierówny ścieg, że obawiała się pokazać całe okno, bo przecież jest stare i to nie w tym pożądanym teraz znaczeniu, żaden staroć z pięknym zamknięciem, tylko stare okno... Jednak teraz nabrała odwagi i postanowiła pójść na całość, bo przecież jej okno jest zaprzeczeniem perfekcjonizmu. Nie jest piękne i nowe ani nie jest szacownym antykiem, nie jest idealnie pomalowane ani nieskazitelnie wyczyszczone, ale jest całkowicie Zosieńkowe :-D

Gwoli formalności Zosieńka chciałaby wyjaśnić, że okno będące podmiotem rozważań znajduje się w sypialni, w której jadła żadnego się nie spożywa*, toteż z czystym sumieniem i konsekwentnie nadal będzie tam królował piękny róż przydymiony beżem czyli inaczej angielski róż czyli inaczej brudny róż (mimo nazwy ponoć jednak należy go normalnie prać) ;)

*patrz komentarze pod poprzednim postem ;)